Espergærde. Innbrot, sekt og ókurteisir piltar.

Fyrir nokkru var brotist inn á skrifstofuna hjá mér og tölvunni minni stolið. Ég varð mjög leiður,  því á tölvunni minni voru gögn sem ég hafði ekki tekið backup af. Ekkert ofurmikilvægt, en mér fannst mikill missir af tölvunni og varð ég töluvert frustreraður yfir að einhver leyfði sér að taka tölvuna mína ófrjálsri hendi. Mér fannst ég hafa unnið fyrir því að eiga þessa tölvu. Það voru að minnsta kosti nokkrar vinnustundir sem lágu á bakvið peningana sem ég notaði til að kaupa tölvuna.

Svo vill til að tölvan mín hefur funktion sem sendir frá sér merki til að gefa til kynna hvar hún er niðurkomin. Ég gat kveikt á annarri tölvu og séð nákvæmlega hvar tölvan mín var. Ég hafði tilkynnt innbrotið, bent lögreglunni á að eftirlitsmyndavélar voru staðsettar fyrir framan skrifstofuna mína og því væri auðvelt að finna glæpamennina. Lögreglan yppti öxlum og sagðist ekki hafa tíma til að skoða myndir úr eftirlitsmyndavélum. Ég sagði þeim frá að ég vissi hvar tölvan var niðurkomin og sýndi þeim á annarri tölvu  staðinn þaðan sem merkið kom. Jú, þeir sáu merkið og sögðu meira segja að þeir vissu hver ætti heima á staðnum, einhver Muhammad,  sem nú notaði tölvuna mína. Ég sagði þeim þá að fara og sækja hana. Nei, það gátu þeir ekki. Þeir þurftu húsleitarheimild og hennar hefðu þeir ekki tíma til afla.

Ég hafði því samband við náunga sem hefur tengsl við undiheimana hér á Norður-Sjálandi og spurði hvort hann gæti haft milligöngu um að ná í tövuna. Jú, hann skyldi reyna. Hann þekkti þessa innflytjendur – sýndi mér meira að segja mynd af Muhammad –  sem stóðu á bak við innbrotið. Nokkrum dögum síðar kom hann til mín og sagði að ég þyrfti að borga sem svaraði nýrri tölvu til að fá tölvuna mína afhenta. Ég sagði honum að gleyma því. Ég keypti aðra tölvu fyrir peninga sem ég hafði unnið fyrir.

Í gær var ég svo úti á hjólinu mínu og var stöðvaður af lögreglunni. Það var svokölluð razzia og í ljós kom að á hjólið mitt vantaði bæði bjöllu og endurskinsmerki. Lög eru lög, sagði lögreglumaðurinn og skrifaði sektarmiða upp á 10.000 íslenskar krónur. Ég spurði hvort hann hefði ekki annað og betra að gera en að sekta kurteisa millistéttarmenn fyrir að hafa ekki bjöllu á reiðhjólinu sínu. Hann svaraði ekki en það lá við að hann gripi til vopna til sýna mér vald sitt, svo reiður varð hann yfir ósvífni minni.  Ég á eftir að borga þessa sekt, eins og aðrir kurteisir millistéttarmenn, þótt að mér finnst þetta svo gargandi óréttlátt.

Ég var enn að jafna mig eftir sekt lögreglunnar og átti sama dag erindi út í verslunarmiðstöðina hérna í bænum. Það áttu margir erindi í búð á sama tíma og ég svo ekki voru mörg bílastæði laus á stóru bílaplani fyrir utan verslunarmiðstöðina. Ég lagði bílnum mínum snyrtilega í bílstæði nokkuð frá versluninni, sem ég vissi að seldi þá þjónustu sem ég leitaði að, og gekk svo spölinn inn í verslunina. Þegar ég átti fáa metra að innganginum kom stór Audibíll, eldri gerð, á hraðferð inn á bílaplanið og lagði í stæði fyrir fatlaða beint fyrir utan dyrnar. Út úr bílnum komu fjórir ungir menn, allir hressir og átti ekki erfitt með gang. Þarna var sjálfur Muhammad, og félagar hans á leið í bankann. Ég hristi höfuðið. Enginn ófatlaður í þessu kurteisa landi leyfir sér að leggja í stæði fyrir fatlaða nema þessir ungu innflytjendadrengir. Og enginn þorir að lyfta fingri. Þeir gera það sem þeim sýnist. Ekki datt mér í hug að skipta mér af þessu. Ég hefði bara verið barinn. Ég hefði heldur ekki skipt mér af þessu þótt ég yrði ekki barinn. Mér finnst fólk bera sjálft ábyrgð á að hegða sér almennilega.

Erindið mitt í búðinni tók töluverðan tíma. Það var margt um manninn inni í versluninni og biðtími eftir afgreiðslu langur. Mér lánaðist þó að ljúka erindinu og ég gekk aftur út í átt að bílnum mínum. Ég sá að stæði fatlaðra, sem liggur rétt við búðardyrnar, var nú laust. En ég hafði ekki gegnið nema fáein skref þegar svartur Skodabíll kemur á hraðferð inn á bílaplanið og beinstu leið inn í stæði fatlaðra. Dyrnar opnast og út stíga aðrir fjórir sprækir innflytjendadrengir á leið í bankann.

Það sorglega er að hér í landinu eru að myndast tvö samfélög sem lifa hlið við hlið og snertast sjaldnast. Annar helmingurinn gefur skít í hinn og hinn helmingur, í ótta sínum, lætur sem hann sjái ekki hina.

dagbók

Skildu eftir svar