Lesblíðunámskeiðið

Það á ekki alveg við mig að vakna seint, en ég kemst ekki á fætur fyrr en samferðafólk mitt er komið á ról. Ef ég byrja að brölta snemma morguns vakna allir. Berlín var fyrir löngu vöknuð þegar ég drattaðist á fætur og rölti yfir á kaffihúsið hér hinum megin á götuhorninu. Kaffihúsið er í sérstaklega þýskum stíl með ljósum húsgögnum sem er vandlega stillt upp í beinar línur. Ekki lítur út fyrir að vera margt um fastagesti, annað en gamlan mann sem situr alla daga út í horni með hundinn sinn. Hann virðist ekki þvo sér oft um hárið þessi gamli maður því hárið hangir í feitum strimlum niður á enni hans. Kaffið er svosem ágætt hér en þetta yrði aldrei minn staður byggi ég í Berlín.

Ég fékk kveðju frá ungum manni sem býr aldeilis hér í Berlín og hann spurði hvort við getum ekki hist á meðan dvöl minni stendur og reynt að ráða á þeim fundi bót á lesblindu minni með klukkutíma námskeiði í vörnum gegn lesblíðu. Ég ætla að reyna að koma því í kring. Ég hefði gaman að því þótt ég sé hræddur um að ég hafi ólæknandi lesblíðu.

 

dagbók

Skildu eftir svar