Biðin eftir kossinum

Það er alltaf gott að vakna – hvort sem maður er staddur í Sevilla, Reykjavík, Espergærde – og vera í bullandi forystu í hinni miklu fitBit-keppni okkar Kaldals. Ég finn gleðistrauminn hríslast um líkamann. Yo!

En þennan morgun vaknaði ég í Sevilla við að kirkjuklukkurnar kölluðu til messu og ég heyrði fóttak fyrir utan gluggann minn; fólk á leið til guðsþjónustu. Trúin er mikilvægur hluti lífs fólks hér, það finnur maður. Í gærkvöldi þegar við vorum á leið út á tapas-barinn hér neðar í götunni, gengum við framhjá kílómetralangri röð fólks sem beið þess að komast inn í litla kapellu. Ég vatt mér að ungri konu sem stóð í röðinni og spurði hana eftir hverju hún væri að bíða; hví stæði hún í þessari löngu röð. Hún átti erfitt með að tala ensku og fleiri í röðinni blönduðu sér i samræðurnar. Allir áfjáðir í að gera mér skiljanlegt hvað væri þess virði að bíða lengi í langri röð. Enginn talaði ensku en af látbragði fólksins og með mínu örlitla innsæi inn í hina spænsku tungu skildi ég að fólk vildi fá blessun inni í kapellunni, fá handarkoss. Mér finnst bara áhugavert þegar fólk gengur svo mjög upp í einhverju öðru en sjálfu sér að það er tilbúið að leggja á sig bið og fórna tíma til að sinna því sem því finnst sér æðra.

 

dagbók

Skildu eftir svar

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.