„Ég heiti Lars. Þegar ég flutti til Kaupmannahafnar þekkti ég engan og talaði ekki við neinn en ég vissi að ég vildi verða rithöfundur. Pabbi minn er slökkviliðsmaður og mamma vinnur við heimahjálp. Ég er eini maðurinn í fjölskyldunni sem er … listamaður …. má maður segja það um sjálfan sig? Ég er fæddur og uppalinn í litlum bæ á Jótlandi sem heitir Tarm. Ef maður vildi passa inn og fá aðgang að listamannaklíkum í höfuðborginni er ekki gott að koma frá stað sem heitir Tarm.
Það var algjör tilviljun og hrein hundaheppni að ég fékk útgefna fyrstu bókina mína. Ég var á leiðinni til Kaupmannahafnar með bókahandrit með mér í tösku. Ég hafði gengið með þær grillur að ég ætti kannski að reyna að senda handritið sem ég hafði verið að skrifa síðustu þrjú árin á nokkur forlög í Kaupmannahöfn. Andspænis mér í lestinni sat góðlegur maður með yfirskegg. Hann sýndi mér óvæntan áhuga. Hann spurði mig um ferðir mínar og um uppvöxt minn á Jótlandi. Sjálfur kom hann líka frá Jótlandi og var bóndasonur. Eftir áhugavert spjall sagði ég honum frá handritinu sem ég hafði í fórum mínum. Maðurinn vildi endilega fá að lesa handritið. Það þótti mér mjög skrýtið og var tregur til að sýna ókunnugum manni skrif mín. Við vorum að koma yfir til Sjálands þegar í ljós kom að ferðanautur minn var útgáfustjóri Gyldendal. Ég afhenti honum því handritið, hann tók það með sér heim, las það og hálfum mánuði síðar hringdi hann í mig og sagði að Gyldendal hefði áhuga á að gefa út bókina. Þannig varð ég rithöfundur á vegum Gyldendal.
Þegar ég var yngri dáði ég einn höfund mjög mikið og mest af öllum. Það var Doulgas Coupland. Einu sinni var ég staddur í bókabúð í Edinborg og sá auglýst að þennan sama dag skyldi Douglas Coupland árita bækur sínar í bókabúðinni. Ég stillti mér strax upp í röð og beið í nokkra klukkutíma. Mig langaði mikið til að sjá hann og mig langaði líka til að eiga bók áritaða af honum sjálfum. Tíminn leið og röðin lengdist. Á endanum kom Douglas. Hann settist á stól við borð. Ég stóð hinum megin við borðið. Hann brosti til mín. Á milli okkar var hár stafli af bókum sem Douglas Coupland hafði skrifað. Ég held að hann hafi talið sig þurfa að tala við mig þar sem ég var fremstur í þessari löngu röð og hlyti því að hafa beðið lengi.
Douglas Coupland leit upp: Hæ.
Lars: Hæ
Douglas Coupland brosir: Hvað heitir þú?
Þögn í 30 sekúndur.
Lars: Lars.
Douglas Coupland: Við hvað starfar þú?
Lars reynir að koma upp orði. Alls konar hugsanir hringsnúast í höfði hans, Honum finnst hann ekki geta viðurkennt fyrir hetju sinni að hann sé líka rithöfundur. Alveg eins og Douglas Coupland. Lars nær ekki að segja neitt og á endanum gengur Lars burt með áritaða bók án þess að geta átt í samtali við aðalhetju sína.
22 árum síðar.
Lars: Ég er enn að pirra mig á því að ég gat ekki mannað mig upp til að spjalla almennilega við Douglas.“