Ég vaknaði í morgun við þau tíðindi að þjóðin hafði ákveðið að velja ekki Katrínu Jakobsdóttur sem forseta landsins. Ég spurði sjálfan mig hvernig á því standi að sá hópur þjóðarinnar sem hrópar hæst geti svo sjaldan fundið neitt til að berjast fyrir bara eitthvað til að berjast gegn. Í þetta sinn var það Katrín Jakobsdóttir. Það er satt að segja sjaldan sem maður heyrir eitthvað uppbyggilegt frá þessum hópi sem Auður Jónsdóttir, kallar elítuna, heldur tekst hópnum helst að sameinast í að vera á móti. Hluti þessa sama hóps náði að eyðileggja Iceland Noir hátíðina fyrir nokkru. Mörgum finnist það kannski léttvægt. En að koma bókmenntahátíð á koppinn var að minnsta kosti viðleitni til að skapa líf, búa til eitthvað jákvætt í kringum bókmenntir, byggja upp viðburð þar sem áhugaverðir rithöfundar kynntu verk sín og hugmyndir. Það er ekki svo oft sem bókmenntir eru í forgrunni á Íslandi. En það tókst hálfvegis að eyðileggja það.
En ég ætla ekki að æsa mig yfir forsetavalinu. Halla Tómasdóttir er ekki verri en hver annar til að gegna þessu embætti.
Það er heitt í Danmörku og þegar ég hljóp eftir Strandvejen glápti glóheit sólin á mig ofan af himninum og steikti mig eiginlega lifandi. En ég lét mig hafa það og skeiðaði rennsveittur mína 10 km með íslenskt útvarp í eyrunum.
Í dag hlustaði ég á síðasta þátt Þórdísar Gísladóttur um hvarf sænska póstburðarmannsins Bo Jansson. Ég dáist að dugnaði Þórdísar sem hefur farið víða til að afla sér gagna um þessa dramatísku atburði frá árinu 1976 og miðlar þeim upplýsingum sem hún hefur sankað að sér á áheyrilegan hátt. Að vísu situr maður með svolitla tómleikakennd eftir að hafa heyrt alla fjóra þættina og er ekki neinu nær um afdrif bréfberans. Kenningar þær sem Þórdís rekur um hvað orðið hafi um Bo Jansson eru flestar svo fráleitar og svo þrungnar langsóttum samsærishugsunum að þær eiga varla erindi í útvarpsþátt. En gaman þótti mér þó að heyra um hvarf rauðhærða bréfberans frá Stokkhólmi og hefði haft áhuga á að heyra um lausn málsins. En málið er bara óleyst.