Föstudagskvöld inni í Kaupmannahöfn og við hliðina á mér á veitingastaðnum Geist sátu tveir Íslendingar, eldri hjón í töluverðri yfirvigt. Við höfðum komið okkur fyrir við einskonar barborð með útsýni inn í eldhúsið þar sem kokkararnir áttu annríkt við matargerðina. Við Sus og Davíð vorum á leið á tónleika og höfðum keyrt snemma inn til Kaupmannahafnar til þess að geta borðað kvöldmat inni á þessum ágæta veitingastað, Geist, inni í miðbæ höfuðstaðarins áður en við settum okkur niður til að hlusta á Jólaóratoríu Bachs, sem er einmitt svo góð til að koma manni í hátíðarskap í desember. Miðana á tónleikana fékk ég í óvænta aðventugjöf frá Sus sem veit hvað það er sem gleður mig og aðra.
Hjónin íslensku vissu ekki að ég skil íslensku svo þau töluðu óvarlega í minni viðurvist. Þau voru ekki elskuleg heldur sameinuðust þau um að hnýta hvort í annað eða finna að fólkinu í kringum sig eða veitingstaðnum. Ég var auðvitað forvitinn, eins og alltaf, að heyra hvað ókunnugt fólk talar um. Það var svo sem ekki margt bitastætt sem hjónin gátu fundið upp á að tala um annað en einhver leiðindi í garð alls þess sem bar fyrir augu.
„Hvernær ætlar þessi vesalings stúlka (þjónninn) að kroma með matinn. Nú finnst mér við vera búin að bíða ansi lengi og ekki er hún störfum hlaðin sýnist mér… hún er að sleikja sig upp við kokkinn, sjá þetta…“ var það fyrsta sem ég heyrði konuna segja þegar ég settist niður.
„Þarftu nú að byrja að nöldra yfir því. Ekki geturðu verið svo svöng, við erum nýbúin að úða í okkur kökunum…“
„Það eru meira en fjórir tímar síðan, næstum fimm, ef þú vilt vita það.“
„Hehh, það eru sko ekki liðnir neinir fjórir tímar…“
„Þú veist ekki einu sinni hvað klukkan er…“
Og svona héldu þau áfram og ég missti áhugann á samtalinu. Ég hlakkaði til tónleikanna en hafði svolitlar áhyggjur af Davíð undir tveggja tíma koncert. Þótt ég, 12 ára, hefði auðveldlega getið setið undir tveggja tíma klassískum konsert eru tímarnir aðrir nú. En sennilega var það bót í máli að hann þekkir tónlistina vel þar sem Jólaóratorían hefur hljómað á Søbækvej síðustu viku. Það kom í ljós að hann naut tónleikanna á sinn hátt og þótti skemmtilegt að vera með. Honum, og okkur, finnst gaman að koma inn í stórborgina af og til. Föstudagskvöld í Kaupmannahöfn eru lífleg, margt fólk á ferli og veitingahúsin þéttsetin gestum og stemmningin er góð. Og tónlistin í kirkjunni var bæði falleg og flutningurinn í heimsklassa.
Feitu hjónin íslensku héldu áfram sínu nöldri við hliðina á mér án þess að ég gæfi því svo mikinn gaum. Maturinn var góður og Davíð þótti hátíðlegt að vera í stórborginni á aðventukvöldi. En svo fór maðurinn allt í einu að tala um Jóakim önd (Onkel Joakim) og teiknarann Carl Barks, Disneyteiknarann þekkta og skapara hins ríka og vonda Jóakims andar. Hann þekki ég vel. Ég lagði því aftur við hlustir. Sagan gekk út á að þau hjónin höfðu séð barnabarn sitt á youTube vídeói fyrr um daginn halda einskonar fyrirlestur um Jóakim önd og hvað ríkt fólk væri vont. Feiti maðurinn fór svo að segja frá Carl Barks, og það þótti mér áhugavert. Hann sagði konu sinni, sem virtist varla hlusta, að Carl hefði verið hænsnabóndi fram til 1942 þegar Walt Disney réði hann til að teikna fyrir sig. Hann átti að teikna andasögur og það gerði hann næstu 26 árin. En kjarni sögu feita mannsins var að Carl Barks hafði aldrei fengið neina viðurkenningu hjá Disney og allur sá urmull af aðdáendabréfum sem honum barst voru sett beinustu leið í ruslatunnuna án þess að Carl fengi nokkurn tíma að vita um bréfin eða aðdáendur sína. Þau 26 ár sem Carl Barks teiknaði fyrir hið djöfullega Disneyfyrirtæki, hafði hann aldrei hina minnstu hugmynd um að hann var gífurlega vinsæll og dáður af lesendum Andrésblaðanna. Þetta hafði ég ekki heyrt fyrr. Carl Barks dó árið 2000 þá 99 ára gamall.
Mér fannst satt að segja ekki skemmtilegt að sitja við hliðina á landsmönnum mínum á veitingastaðnum sem sáu hið ljóta í öllu. En þess meiri uppörvun var að virða fyrir sér önnur hjón, sennilega á sjötugsaldri, sem sátu fyrir framan mig á hinum stórkostlegu tónleikum í gömlu kirkjunni inni í Kaupmannahöfn. Allan konsertinn hélt eiginmaðurinn utan um konu sína, dró hana með jöfnu millibili til sín til að kyssa hana á kollinn og ennið. Í hléinu stóðu þau út við dyr og héldust í hendur. Þetta voru falleg hjón sem geilsuðu af velvilja, gleði, viti og umhyggju. Svona vil ég vera, svona vildi ég að ég væri.