Það er furðulegt að ég hef stundum allt á hornum mér. Ég er bara hundfúll út í heiminn. Allt þetta urr og fuss gerist inni í mér, sem betur fer. Meira að segja fjölskyldan tekur ekki eftir neinu, það er heldur ekki sanngjarnt að fúlheit mín bitni á þeim. En ég er öskufúll og finnst fólk bara fífl. Ég reyni að hlæja að sjálfum mér en mér tekst það ekki einu sinni. Ég ætla ekkert að gera tilraun til greina eða skilja þetta heldur sest bara hérna niður á skrifstofuna með hendur í skauti. Ég er búinn að fá mér tvo espresso og það virðist ekki hjálpa heldur þvert á móti kyndir kaffið undir ólundina. Ég nenni ekki einu sinni að kveikja á tónlistinni, ég sit bara hér í þögninni og urrrrra inni í mér.
Ég er búinn að segja fótboltaþjálfaranum mínum að ég geti ekki spilað leikinn á morgun. Hann reyndi að malda í móinn en ég held að hann hafi skilið að hann ætti ekki að reyna að tala mig til. Við eigum að spila á móti Skodsborg, en ég bara get ekki hugsað mér að spila fótbolta, ég tek frí hugsaði ég.
ps. Sennilega er það bréf sem ég skrifaði um helgina og svar viðtakanda við því sem er að angra mig svona. Þessu kemst ég að hér í þögninni og uppgötva um leið hvað það er oft löng leið inn í sálina á mér.
