Ætli maðurinn sem keyrði okkur frá Kennedy-flugvellinum til Manhattan hafi ekki verið hindúi? Ég er ekki alveg nógu vel að mér í táknkerfi hinna austrænu trúarbragða. Hann hafði einhvern rauðlitaðan vafning á höfðinu og mitt í vafningnum var silfuskjöldur. Ég er haldinn þeim fordómum að hindúar séu hlaðnir sálarró og fátt fái rónni haggað. En ekki verður það sagt um bílstjórann okkar. Bílferðin var einn langur flautukonsert, formælingar og þung högg bæði í stýri og mælaborð.
En við komumst á leiðarenda og vorum sett af á 57. stræti þar sem við dveljum fram á þriðjudag.
Ég hafði hugsað mér að hlusta á útvarpssamtal Guðbergs Bergssonar og Eiríks Guðmundssonar á leiðinni hingað til New York en það heppnaðist ekki. Ég á það til góða. En ég heyri utan af mér að Guðbergur sé aldeilis fallinn í ónáð hjá hinum ritfærari Íslendingum. Ekki veit ég nákvæmlega hvað varð þessu háa vinsældarfalli valdandi en grunar að það tengist eitthvað viðbrögðum Guðbergs við játningum Hallgríms Helgasonar. Það eru ekki mörg ár síðan að Guðbergur var aðalstjarna sama hóps. Svona er nú fallvaltleiki tilverunnar. En þótt Guðbergur eigi ekki lengur upp á pallaborð hjá sumum hlakka ég til að heyra viðtalið við skáldið.
Mér skilst að hann telji að íslenskar bókmenntir eigi bara tvær eftirminnilegar bókmenntapersónur, Tómas Jónsson og Gubjart Jónsson. Á göngu minni um borgina í dag ætla ég að reyna að hugsa mig fram til fleiri eftirminnilegra persóna.