Mér verður oft hugsað til þess þegar Enid Blyton var mín mikla hetja. Ég las Enid Blyton á hverjum degi, stundum aftur og aftur sömu bókina, en stundum tók ég fram nýja bók. Enid Blyton var í mínum huga álíka merkileg og mikilvæg og Alex Stepney (markvörður Manchester United) sem var líka mjög mikilvægur maður í mínum huga. Ég sá aldrei ljósmynd af Enid, höfundarmynd var ekki prentuð á bókakápuna. En Enid var fyrir mér hrein fegurðardís og ég dásamaði hana. Enid tók mikið pláss í hugarstarfsemi minni á þessum tíma. Mín heitasta ósk, þegar ég átti afmæli, var að fá nýja bók eftir Enid Blyton. Ævintýrabækurnar hennar voru óendanlega spennandi og ég man hvað mér þótti óskaplega vænt um fyrirtækið Iðunni sem gaf bækurnar út. Ég horfði dolfallinn á Iðunnar-lógóið á titilsíðunni og mér fannst að þeir sem stæðu á bak við útgáfuna hlytu að vera sérlega göfugar og góðar manneskjur. Þannig sá ég heiminn.
En nú er fimmtudagur og ég flýg til Danmerkur aftur á morgun. Nú er þessari bókarkynningarferð að ljúka. Allt hefur gengið hreint ágætlega og til að setja enn meira vítamín í mig fékk ég þær fréttir í gær að spennusagan Eitt satt orð komi út á móðurmáli Enid Blyton á næsta ári. Enski þýðingarrétturinn var seldur í gær til virðulegs ensks forlags. Og ef Enid væri enn á lífi hefði ég sent henni eintak þegar bókin kæmi út á ensku. Kannski ég sendi Alex Stepney bara bókina í staðinn, hann er enn á lífi.