Síðdegis í gær tók ég ákvörðun sem er fremur stór á minn mælikvarða. Ég hafði setið allan morguninn yfir minni eilífu þýðingu (bókin er svo löng, mon dieu!), stóð upp frá verkinu rétt upp úr hálfeitt (ánægður með afköstin og allt í himnalagi), settist niður í eldhús yfir hádegissnarli (rifið kál og ólífuolía er uppáhaldið mitt nú) og naut hádegiskyrrðarinnar. (Í setningunni hér á undan hef ég sett þrjár milliskýringar innan sviga, þegar ég las þessa fyrstu setningu furðaði ég mig á hvaða svigadella væri komin yfir mig?) En þar sem ég sat þarna í mínu góða eldhúsi og dásamaði í huganum ólífuolíuna mína – hvað hún er góð og hvað ég er sannfærður um að hún hafi og eigi eftir að smyrja leið mína í gegnum lífið – þegar skyndilega kom upp í hugann ágeng hugsun: Ætlarðu aldrei að fara að skrifa sjálfur, halda áfram með eigin bókaskrif eða hvað? Ætlarðu bara að fela þig bak við þessa þýðingu? Hvað er eiginlega að þér?
Og einmitt þetta „hvað er eiginlega að þér“ varð til þess að ég spratt á fætur (ég var einn í eldhúsinu og hafði klárað kálið af diskinum), gekk út að glugganum og horfði út í blómlegan garðinn til að einbeita mér að þessari hugsun sem hafði lostið mig. Þjáist ég af því sem kallast ritteppa? Ég er orðinn hræddur við að setjast niður til að skrifa. Og við hvað er ég hræddur? Eins og venjulega kemur upp hin eilífa hræðsla um að bregðast, hræðslan við að ná ekki að skrifa nógu góða sögu. Ég tek sjálfan mig allt of alvarlega, hugsaði ég. Það er ekki rétt að setja þá pressu á sjálfan sig að maður ætli alltaf að skrifa bestu bók sem skrifuð hefur verið í sögu bókaútgáfu heimsins og maður sé algjörlega vonlaus takist það ekki. Ég verð að hafa gaman af því sem ég skrifa og skrifa það sem mér sjálfum finnst gaman að lesa. Og þetta varð til þess að ég settist aftur niður við tölvuna mína eftir kálmáltíðina og tók fram eina af þeim bókum sem ég er að vinna að og satt að segja fann ég aftur gleðina við að skrifa eigið efni.
Hér í bænum eru nokkur kaffihús en ekkert þeirra er þess eðlis að það sé hentugt eða passandi að maður setjist þar niður í marga klukkutíma og skrifi. Stemmningin á þessum ágætu kaffihúsum er bara ekki þannig. Ég sakna þess að geta ekki komið út á meðal fólks og skrifað. Þegar ég hef komið mér fyrir í Batman-íbúðinni í París (sem gerist kannski þrisvar á ári) hef ég alltaf notað fyrstu tíma morgunsins til að skrifa á litla hipster-kaffihúsinu á hæðinni fyrir neðan Batman-íbúðina og það er þægileg tilbreyting frá því að sitja alltaf heima yfir sjálfum sér.
ps. Í gærkvöldi spilaði ég tennis og kom heim rennandi sveittur, með sjóðandi blóð í æðum og ekki á nokkurn hátt tilbúinn til að leggjast til svefns þótt kominn væri háttatími. Ég dúllaði mér því við eitt og annað í kvöldmyrkrinu en þegar ég fór að sofa var tennisóróinn enn ólgandi í kroppnum og ég svaf hreint ekki vel. Til að kóróna hinn órólega svefn dreymdi mig þær tvær manneskjur í heiminum sem ég get kannski sagt að leggi opinbera fæð á mig, eða þannig. Og nóttina notaði ég til að rökræða við þær (manneskjurnar kvk. ft.). Furðulegt að ég nenni að eyða orku í svona lagað. En nóttin afvopnar mann.