NÚNA

– hvað er á dagskrá akkúrat núna
’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’

12.06.26 | 12:36 | Danmörk | Espergærde

→ Síðustu daga hef ég varið upptekinn af því að skrifa tölvuprógramm mér til skemmtunar. Forritið skrapar tölfræði víða í gagnagrunnsheimum og reiknar út væntanlega niðurstöðu í leikjum heimsmeistarakeppninnar í fótbolta.

09.06.26 | 13:07 | Danmörk | Espergærde

→ Bílinn á myndinni er framleiddur í Frakklandi af bílaverksmiðjunni Citroën í Rennes. Í dag stendur þetta gula farartæki við gangstéttarbrún í Espergærde. Augljóst er að langt er síðan að bíllinn keyrði fyrir eigin vélarafli. Kyrrstaða Citroën bílsins gerir alls konar blómum mögulegt að vaxa upp úr malbikinu og brátt sekkur hann í blómahaf. Á afturglugganum bílstjóramegin er hvítur límmiði þar sem staðfest er að Citroën-bíllinn hafi gengist undir ryðvarnarmeðferð árið 2002 sem virðist hafa verið svo nákvæm að nú 24 árum síðar sést varla ryð á þessum hnuggna Citroënbíl.

→ Ekkert listaverk getur talist listaverk nema listamaðurinn hafi einungis eigið hjarta að leiðarljósi við sköpun verksins. Engin þóknun við væntanlega móttakendur verksins er leyfileg.

→ Ferð mín frá París gekk vel – 5 daga millilending í Chamonix – þrátt fyrir að litla ferðataskan væri bæði of þung og svo full að erfitt að var að loka henni. Tollverðir og starfsmenn Air France létu þennan mikla farangur þó óátalinn. Meðferðis voru of margar bækur. Meðal annars Anna Karenína í íslenskri þýðingu. Bókin var gefin út upp úr 1940 og ákvað útgefandinn að prenta bókina á ákaflega þykkan pappír og binda bókina inn í fjögur bindi. Þótt ég hefði nýhafið lesturinn áður en ferðin til Parísar hófst, ákvað ég að taka öll fjögur bindin með mér. Í bjartsýni minni var ég sannfærður um að öll fjögur bindin yrðu lesin í París. Þannig var það ekki. Mér tókst ekki einu sinni að klára fyrsta bindið og því ferðuðust þrjú bindi af Önnu Karenínu ólesin milli Kaupmannahafnar – Parísar –Chamonix – Kaupmannahafnar.

→ Dagarnir líða og sífellt bætast við þær bækur sem ég þarf eða vill lesa en samt ákveð ég aftur og aftur að endurlesa bækur, lesa í annað sinn. Nú fer ég í gegnum Önnu Karenínu en söguna las ég á dönsku fyrir tveimur árum og það er löng bók, a.m.k. 1000 bls. Lazar kláraði ég að lesa í annað sinn um daginn og svona get ég haldið áfram.

30.04.26 | 13:07 | Danmörk | Espergærde

Lasna hjólhýsið á myndinni stendur við fáfarna götu í Humlebæk. Stundum á ég leið hjá og velti fyrir mér hvort hjólhýsið bíði þess að verða fjarlægt, dregið á ruslahauga eða verða þvegið og lagfært. Sennilega á að lagfæra þetta gamla hýbýli með tímanum. Annars væri það ekki geymt við veginn. En tíminn er bara ekki í liði með því. Smám saman detta allir gluggarnir út og ef eitthvað er enn heilt innandyra verður það náttúrunni fljótlega að bráð.

→ Þegar ég geng framhjá hjólhýsinu verður mér oft hugsað til Sandárbókar, Gyrðis Elíassonar. Ég held að það hafi verið í Sandárbókinni sem aðalpersónan, listmálarinn, bjó í hjólhýsi í hjólhýsabyggð. Ég hafði mikla gleðiu af því að lesa Sandárbókina og ég held að ég hafi lesið hana oftar en einu sinni og oftar en tvisvar.

→ Ég las fyrirtaks grein eftir Arndísi Þórarinsdóttur sem hún birtir á Substack. Þar lýsir hún þeirri nýju tilhneigingu að tala um skapandi listir sem mikilvægri hagstærð. Starfandi listamenn eru sí og æ að benda á hversu margar krónur renna í fjársjóðskistu þjóðarinnar vegna allskonar liststarfsemi og í raun og veru séu listamenn ekki baggi á þjóðarbúinu heldur hagkvæm hagstærð sem afli fleiri peninga en þeir kosta samfélagið. Þessi umræða hefur alltaf farið í taugarnar á mér. Hvers vegna þarf alltaf allt að borga sig. Af hverju þarf alltaf að blanda peningum í spilið? Eins og Arndís bendir á, réttilega að mínu mati, þá er hlutverk lista fyrst og fremst að vekja fegurðargleði, ánægju og heitt hjarta. Ég mæli eindregið með skrifum Arndísar.

30.04.26 | 13:07 | Danmörk | Humlebæk

Ég rembdist í gær við að komast í gang með skriftir. Ég var svo bjartsýnn og fannst eitthvað vera að spíra inni í mér en þessi gærdagsins bjartsýni slokknaði hratt og nú sit ég frekar móðlaus frammi fyrir tölvuskjánum. (Ég fékk allt í einu á tilfinninguna að orðið móðlaus fyndist ekki á íslensku. Ég kíkti því í orðabók og fann að orðið er til. Laxnes notar það til dæmis í bókinni Eldur í Kaupinhafn: „ … óðar er hann sá bréfið féll yfir hann embættisþreyta og leiði og hann spurði móðlaus …“) Orðið móðlaus lýsir því svo nákvæmlega hvernig ég hef það núna gagnvart bókaskrifum. En ég missi samt ekki trúna alveg strax.

→ Sú nýlunda var kynnt á dögunum hér í Danmörku að höfundum býðst nú – gegn vægri greiðslu – að fá sértilbúið gervigreindarviðtal við sig óski þeir eftir að fá tækifæri til að kynna bækur sínar fyrir hugsanlegum lesendum. Bókabúðakeðjan Bog & idé hefur boðist til að birta þessi viðtöl á heimasíðu sinni. Ekki veit ég hvort þetta framtak sé vinsælt en ekki kæmi mér á óvart að einhverjir örvæntingarfullir rithöfundar þiggi þessa útréttu hönd gervigreindarinnar til að koma sér á framfæri. Forritið sem heldur utan um dagbókarskrifin býður líka upp á að spara mér tíma við skriftir og segist geta komið með gott „innihald“ á fáum mínútum og ég þurfi ekki hvorki hugsa né hreyfa fingurna. Einmitt þetta boð jók enn á móðleysi mitt. Til hvers er þetta allt saman?

29.04.26 | 13:53 | Danmörk | Espergærde

Ég gekk alla leið til Hej Humlebæk Café í morgun; 4,5 km hvor leið. Gangan kom í staðin fyrir vaxtaræktina þar sem ég sleit vöðva í brjóstinu í síðustu viku þegar ég var að lyfta lóðum og get því ekki neitt sem reynir ögn á brjóstvöðvann. Eins og venjulega var mannmargt á kaffihúsinu. Margir sátu með tölvuna sína og sinntu dagvinnu innandyra en flestir sátu úti í sólinni og nutu þess að nú er komið vor.

→ Mér til nokkurrar upplyftingar las ég viðtal við 95 ára afmælisbarn í Politiken; gamlan forleggjara og rithöfund. Hann sagði m.a. frá því í viðtalinu að hann hefði þennan sama dag og viðtalið fór fram skilað handriti að nýrri bók til forlagsins síns. Þetta þóttu mér gleðileg tíðindi; að háaldraður maður hefði enn svo mikinn lífkraft að honum hefði tekist að skrifa heila bók. Þetta viðtal vakti hreina bjartsýni hjá mér og von um að maður eigi enn langa lífdaga fyrir sér og eigi enn möguleika á því að vera virkur fram á aldarafmælið. Afmælisbarnið sagðist hafa verið kominn á fullorðinsár þegar hann hafi lært að lesa upp á nýtt þegar vinur hans hafi kennt honum um hreyfiafl setninga; hvar drifkrafturinn liggur í setningum. Þetta samtal hafði svo djúp áhrif á hann að enn í dag er hann algjörlega háður bókmenntum; bæði að lesa og skrifa bókmenntir.

→ Ég er nærri því hræddur við að setja á blað að ég sé í alvöru kominn í gang með bókarhandrit. En eitthvað vaknaði inn í mér í gær og ég sótti minnisbókina mína til að hripa hjá mér punkta. Ég er svo bjartsýnn að ég hef lagt inn í dagatal mitt þann 30. apríl 2027 að skoða þessa færslu til að minna mig á að ég hafi byrjað á handriti sem ég vonast til að vera kominn langleiðina með á þessum degi að ári.

28.04.26 | 11:42 | Danmörk | Espergærde

Fyrr í vor gróf ég niður nokkra lauka sem ég vonaðist til að myndu spretta upp úr jörðinni þegar sumarið nálgaðist og lofthitinn hækkaði. Og einmitt það hefur gerst. Náttúran! Nú spretta þeir upp túlipanarnir rauðir og gulir öllum til upplyftingar og gleði.

→ Ég las í morgun þessa fínu setningu hjá Eiríki Erni Norðdahl: „Ljóðlist er ábatasamur hallarekstur í sama skilningi og raftækjaframleiðsla er gróðabransi sem skilur eftir sig sviðna jörð.“ Þetta er ansi vel orðað og kannski mætti svo sem skipta orðinu ljóðlist út með hvaða list sem er, bókmenntir , myndlist … oftast er það ábatasamur hallarekstur.

→ Ég las líka í morgun að hjólreiðafélagið Ineos sem keppir um stærstu hjólaverðlaun í heimi ár hvert s.s. Tour de France eða Giro d’Italia, hafi fengið nýjan aðalstyrktaraðila. Það er danska fyrirtækið Netcompany sem hefur ákveðið að setja 100 milljónir pund á næstu fimm árum til að hjólafélagið geti haldið áfram að keppa um gullverðlaun á hjólamótum heimsins. Þess má geta að 100 milljónir pund eru um 17 milljarðar íslenskar krónur. Ef ég væri aðalgæinn hjá Netcompany hefði ég miklu frekar látið þessar krónur renna í ábatasaman hallarekstur.

27.04.26 | 17:07 | Danmörk | Espergærde

Það er ekki hægt að kalla þennan dag afkastadag. Morguninn fór í ógurlega langa bið eftir manni sem hafði boðað komu sína klukkan 09:00 en tafðist ítrekað svo hann bankaði ekki á dyrnar hjá mér fyrr en klukkan 10:30 og biðtíminn nýttist ekki sem skyldi. Skrifaði þó tölvupóst og var í sambandi við Kaldal um flugmiða á milli Parísar og Genfar. Nú er sá flugmiði kominn í hús.

→ Gönguleiðin til vaxtarræktarmiðstöðvarinnar (eins og ég kalla tækjasalinn þar sem ég æfi) getur stundum verið ógurlega löng þótt gangan taki ekki meira en 35 mínútur hvora leið. En ég var seinna á ferðinni en vanalega og því þótti mér tíminn til að ná á leiðarenda ægilega langur. En ólíkt biðtímanum í morgun nýttist gangan. Hlustaði á Hringadróttinssögu og ég mjakast í átt að lok bókar.

→ Á göngunni datt mér líka í hug að eiginlega ætti ég að halda áfram að skrifa um lögreglumanninn Harald. Mér þótti það að mörgu leyti skemmtilegt. Síðast þegar ég skrifaði um Harald í bókinni Hin útvalda ákvað ég að skrifa hefðbundna glæpasögu þar sem fléttan er ekki sérlega frumleg eða flókin. Þó eru lagðar út það margir hliðarvegir að lesendur ættu að verða forvitnir um að fá glæpamálið upplýst. En nú langar mig að skrifa glæpasögu með æðisgengnu plotti. Dularfullri, spennandi, forvitnilegri og myrkri fléttu. Ég veit ekki hverjir skrifa slíkar sögur.

26.04.26 | 14:33 | Danmörk | Espergærde

Á meðan mér tekst varla að skrifa staf af viti fylli ég þessa NÚNA-dagbók með orðum og á sama tíma fylli ég sjálfan mig af orðum frá öðrum. Ég les og les en því miður er ég allt of hæglæs. Ég vildi að ég hefði hæfileika til að lesa hraðar því það hlýtur að vera gaman að geta lesið mikið á stuttum tíma. Ég hef eiginlega gefist upp á Damon Copperhead eftir Barböru Kingsolver sem annars er fyrirtaksgóð bók. En hún er löng, mjög löng og nú finnst mér eins og ég fái ekki mikið meira út úr lestrinum við að halda áfram. Ég er rúmlega hálfnaður og læt þetta gott heita að minnsta kosti í bili.

→ Ég er byrjaður á Hringadróttinssögu sem ég hef aldrei klárað. Ég hef gert að minnsta kosti tvær tilraunir til að lesa þessa klassísku sögu en aldrei komist lengra en inn í þriðjung fyrstu bókar. Ég hef ákveðið að gera eina tilraun enn og enn með það í huga að læra af meisturunum.

→ Hlaup morgunsins eftir skógarstígnum og þaðan meðfram Strandvejen voru ágæt. Ég ákvað að hlaupa hægt – 5:55 min pr km – og hlusta á Hringadróttinssögu á hlaupunum. Nú les ég og hlusta svo ég ætti að verða snöggur að komast í gegnum bókina.

→ Nú fæ ég sífellt færri tölvubréf. Ég er búinn að búa svo lengi í útlöndum að tilvera mín á Íslandi er smám saman að mást út. Mér tókst að halda bréfaskiptum við félaga mína gangandi í mörg ár en ég hafði alltaf á tilfinningunni að þessi bréfaskrif væru háð því að ég sendi bréf og kallaði á svar. Í ár hef ég prófað að vera sá sem svarar bréfum en ekki vera sá sem á frumkvæði að bréfaskiptum. Eins og mig grunaði fækkaði bréfum til mín til muna og telst ég heppinn fá ég eitt bréf á viku. Mér til nokkurrar undrunar tek ég þetta ekki nærri mér eða lít á þetta sem einhvern persónulegan ósigur. Ég er smám saman að hverfa úr íslensku samhengi enda geri ég ekkert til að halda mér lifandi Á Íslandi. Kaktusinn er hættur (þetta NÚNA-bréf er hálffalið innan Kaktusins), ég er ekki virkur á samfélagasmiðlum og núna er ég hættur að halda dauðahaldi í þau samskipti sem ég hafði við Ísland.

25.04.26 | 10:24 | Danmörk | Espergærde

Þótt ég hafði lofað sjálfum mér á sjálfum degi bókarinnar að skrifa hér í NÚNA-dálknum á hverjum degi í nokkrar vikur sveik ég sjálfan mig í gær. Það tók mig ekki nema einn dag að bregðast sjálfum mér. Ég skrifaði ekki stafkrók þótt ég hefði minnt sjálfan mig á það hvað eftir annað að taka fram skrifvélina á meðan ég sýslaði við eitthvað annað. Ekkert varð af því þótt þau önnur verkefni sem ég sinnti hefðu ekki verið sérlega aðkallandi. En nú geri ég aðra tilraun til að heita mér sjálfum því að næstu vikur skrifa ég á hverjum degi og framkalli að minnsta kost eina augnabliksmynd.
→ Þegar ég segi augnabliksmynd verður mér oft hugsað til Rachel Cusk, enska rithöfundarins, sem notaði þetta hugtak yfir eitt af þeim verkefnum sem hún leggur venjulega fyrir nemendur sína þegar hún kennir það sem kallað er skapandi skrif. „Lýsið einu atviki, einni augnabliksmynd, frá ferð ykkar að heiman og hingað á námskeiðið. Munið að vera vakandi yfir umhverfi ykkar og fangið það sem vert er að lýsa.“ Þetta segir Rachel Cusk þegar hún leggur verkefnið fyrir nemendur sína, hvort sem þeir eru staddir í Aþenu eða í hinni frægu menningarmiðstöð í Stockport í Englandi sem er þekkt fyrir framúrskarandi og nýstárlega nálgun á menningarmiðlun af öllu tagi.
→ Augnabliksmyndin sem mér dettur í hug: Klukka 3:40 í nótt hringdi síminn á náttborðinu og röddin í símanum sagði að einhver væri úti í garðinum hjá mér og notaði vasaljós til að lýsa sér veginn. Þótt ég af einhverjum ástæðum tæki þetta ekki sérlega alvarlega – þrátt fyrir að óboðinn gestur væri að sniglast á lóðinni minni var ég ekki hræddur um að þetta væri innbrotsþjófur sem læddist að húsinu um nótt. Ég spratt samt hálfsofandi á fætur, kveikt ljós til að fæla þennan óboðna gest frá húsinu. Ég hraðaði mér síðan út á svalir þaðan sem er útsýn yfir allan garðinn. Þótt enn væri mið nótt var ekki svo niðadimmt að ég sæi ekki greinilega niður á túnið í kringum húsið og á milli trjánna sem einmitt eru að springa út í vorinu. Það var engan að sjá; engin hreyfing og engin hljóð. Ég flýtti mér niður, opnaði útihurðina og ætlaði að gerast svo djarfur að ganga út til að svipast um og hætta á að einhver ofbeldismaður feldi sig í skuggahornum garðsins og réðist á mig á nærbuxunum. En ég hætti við þegar ég sá að á hurðarhúninum hékk plastpoki og í honum var lítill, ferkantaður pakki. Nú skildi ég að maðurinn með vasaljósið var nútíma póstmaður en þeir vinna einmitt um nætur þegar aðrir sem ekki hafa lífsviðurværi af póstdreifingu sofa.

23.04.26 | 13:29 | Danmörk | Humlebæk

Það er langt síðan ég hef skrifað hér í NÚNA dálkinn. Þegar ég útbjó þennan dálk á Kaktusnum hafði ég hugsað mér að skrifa einu sinni á dag (til að halda mér í formi) og lýsa stöðunni á því augnabliki sem ég settist niður til að skrifa. Hugmyndin að NÚNA dálknum kemur frá hollenska rithöfundinum Yeal van der Wounden (hún skrifaði bókina The Safekeep sem ég las í vetur) en hún heldur úti (eða öllu heldur hélt úti) svona NÚNA dálki fyrir aðdáendur sína þar sem hún lýsti hvað hún ætlar sér að gera, hvað hún væri að gera og oft bætir hún við hvað hún sé að lesa eða hvaða kvikmyndir/sjónvarp hún horfi á.
→ Eftir 12 mínútna hjólatúr er ég lentur á Café Hej Humlebæk, kaffihúsið á Humlebæk lestarstöðinni, og hér er nánast manntómt innandyra enda sitja flestir úti í sólinni. Þegar ég vaknaði í nótt læddist sú hugmynd til mín að ég þyrfti að fara að skrifa aftur. Ég hef verið óskrifandi í nokkra mánuði og notað tímann í annað. En ég held að ég sé að verða búinn að safna nógu miklu í sarpinn til að byrja að skrifa að nýju. Þess vegna ákvað ég að hjóla hingað eftir 10 km hlaup í morgun og afmælis-„surprise“ hjá Line snemma í morgun og skrifa NÚNA-dálk til að marka nýtt upphaf. Frá og með deginum í dag og næstu vikur ætla ég mér að skrifa hér um stöðu dagsins.
→ Og nú er dagur bókarinnar, 23. apríl. Barbara Kingsolver: Damon Copperhead er á lestrarborðinu. Þetta er löng bók en alveg ágæt (638 síður) en ég hef verið of lengi að lesa hana. Hef nýlega lokið Lázár eftir Nelio Biedermann sem var ansi góð.

⇓

08.02.26 | 18:20 | Sri Lanka | Haputale

Satt að segja finnst mér nokkuð örvandi að vera á ferð um Sri Lanka. Landið er mjög fallegt, sérstaklega á hálendinu og það er afar áhugavert að kynnast gestgjöfunum hér í litla gistihúsinu þar sem við dveljum. Allt er gert af einstakri alúð og má segja að hér sé stundað það sem maður kallar „rekstur gistihúss sem listform.“ Eftirminnileg ganga í dag niður af fjallinu þar sem hr. Lipton hóf teframleiðslu sína. Víða var fólk að stöfum í hlíðum fjallsins, tetínsla, flokkun telaufa og vigtun telaufapoka … Verkafólkinu var starsýnt á þetta hávaxna og ljósa fólk sem kom lallandi niður vegaslóðann. Maður getur víst ekki ráðið lengd lífsins en dýpt og breidd er hægt að stjórna.

08.02.26 | 18:20 | Sri Lanka | Haputale

Komin í gistingu hjá ágætu fólki í útjaðri þorpsins Haputale. Frábærlega fallegt hús með frábæru útsýni. Hann er enskur bankamaður og hún tískuhönnuður frá Sri Lanka. Húsið og gistiaðstaðan er hennar draumur. Þau bjuggu í London en ákváðu að flytja hingað til Haputale áreið 2018, byggja hús, rækta grænmeti og selja gistingu. Allt er fallegt hér og hjónin eru glöð og ánægð með að hafa látið drauminn rætast. Hér er gisting í þremur herbergjum, tvær sameiginlegar seturstofur og 13 hundar. Les Hjorth Rosenfeldt, En højere retfærdighed (54%).

08.02.26 | 10:31 | Sri Lanka | Nuwara Eliya

Fann litla líkamsræktarstöð með fáum tækjum í þorpinu Nuwara Eliya. Gerði æfingar í tæpan klukkutíma á meðan ég hlustaði á Víðsjá frá síðustu viku. Mikið úrval af góðu menningarefni. Gyrðir Elíasson sagði frá myndlistarsýningu sinni í Glerhúsinu. Ég hafði mjög gaman af því viðtali og hlustaði af miklum áhuga því það er eins og Gyrðir lifi og andi fyrir listina; bókmenntir, myndlist og tónlist streymir um æðar hans sem hans helsta næring. Ég hlustaði líka á Tuma Árnason tala mjög skynsamlega um Myrka músikdaga. Rödd – og talandi – Tuma er svo lík rödd pabba hans að fyrst hélt ég að ég væri að hlusta á Árna Óskarsson. Umfjöllun Tuma um tónlistarhátíðina var flutt af mikilli skynsemi, stælalaust og áhugavert. Tumi Árnasonur er augljóslega greindur og heiðarlegur maður. Mikið finnst mér gaman að þessi menningardagskrá sé enn flutt á RÚV. Sus var veik í nótt; kastaði upp og er enn slöpp en við höldum ferð okkar áfram suður Sri Lanka og nálgumst suðurströndina hægt og rólega.

07.02.26 | 21:17 | Sri Lanka | Kendy

Það hélt áfram að rigna í fjöllunum. Allt er ótrúlega grænt og ekki skrýtið að grös og tré vaxi í þessari vætu. Fluttum okkur um set í dag og keyrðum suður á bóginn en erum enn uppi í fjöllunum.

06.02.26 | 15:04 | Sri Lanka |

Gangan í ausandi rigningu í gegnum regnskóginn var forvitnileg reynsla. Hér er ekki fjölmennið á göngu eftir þröngum stígum skógarins. Þrír flökkuhundar slógust í för, mættum fjórum verkamönnum á leið út til teakrana og heilsuðum tveimur smiðum sem byggðu einhverskonar húsbíl í miðjum skóginum.

Annars voru hinar ágengu blóðsugur helsta áhyggjuefnið á göngunni því þær skriðu á manni og reyndu að bora sig í gegnum skó og föt í leit að blóði.

05.02.26 | 20:58 | Sri Lanka

Kominn langt upp í fjöllin í miðju Sri Lanka. Hér er frumskógur og rigning. Te, bananar, ananas og kókoshnetur. Allt er grænt. Á leiðinni hingað uppeftir til fjallana – frá hõfuðstaðnum Colombo – tók ég eftir að allt virðist fara fram meðfram vegunum. Allt þetta vafrandi fólk virðist eiga einhver erindi meðfram þjóðveginum en aldrei sá ég þó peninga skipta um hendur. Endalausar skranbúðir og sölubásar og aðgerðarlaust afgreiðslufólk sitjandi í biðstöðu. Nú er kvöld, þoka og myrkur.

04.02.26 | 22:25 | Singapore

Hverjum hefði dottið í hug að mér ætti eftir að finnast Singapore spennandi borg. Dagurinn í dag, á göngu um borgina, hefur verið mjög ánægjulegur og Singapore hefur komið mjög á óvart. Hér er allt svo blómlegt og líflegt.

03.02.26 | 14:21 | Tæland.

Sit í flugvél með gráum og gulum inréttingum á tælenskum flugvelli og bíð eftir að flugstjóri fái leyfi til að fljúga. Löng bið. Næsti áfangastaður Singapore. Tefli í biðtímanum.

02.02.26 | 08:32 | Tæland.

Vaknaður eftir heldur dapran svefn. Loftkæling í svefnherbergi er frekar erfitt concept. En hef fengið kaffi og á leið í könnunarleiðangur og svo tennis klukkan 14:00. Síðasti dagur í Tælandi. Fljúgum til Singapore á morgun. Les Elskeren eftir Marguerite Duras. Ekki sérlega spenntur enn.