Hingað á ritstjórnarskrifstofu Kaktussins barst sending í gærkvöldi þar sem vakin var athygli á að enn á ný hefur Félag íslenskra bókaútgefenda lýst eftir fólki sem hefur góðan tíma til að lesa bækur til að setjast í dómnefnd bókmenntaverðlauna. Þessi sama atvinnuauglýsing birtist líka á sama tíma í fyrra og sennilega árið á undan. Hjá útgefendum, eins og hjá mörgum borgurum þessa lands, gengur tíminn í hring.
auglýst eftir fólki í dómnefnd,
jólabókaflóð,
uppgjör jólabókaflóðs,
undirbúningur fyrir jólabókaflóð,
auglýst eftir fólki í dómnefnd,
jólabókaflóð,
uppgjör jólabókaflóðs,
undirbúningur fyrir jólabókaflóð
auglýst eftir fólki í dómnefnd,
…
Þegar ritnefndin las auglýsinguna frá bókaútgefendum var ljóst, að þrátt fyrir töluvert gagnrýnar umræður um Hin íslensku bókmenntaverðlaun síðast þegar þessi sama auglýsing birtist, hefur ekkert breyst og tíminn heldur áfram sínum venjubundna hring. Engin afturför, engar framfarir. Gjörvöll ritnefnd Kaktussins íhugaði eitt augnablik í gærkvöldi að bjóða sig fram í dómnefndirnar.
Ef einhver hefur áhuga á að sækja um starfið þá er auglýsingin hér.
Annars sótti sú sterka tilfinning að Kaktusinum í gær að hann (Kaktusinn) hlakkaði mjög til að lesa boðaða skáldsögu Guðmundar Andra Thorssonar. Nýja bókin á víst að koma út rétt fyrir jól. Guðmundur Andri hefur kannski ekki verið sérlega iðinn við að skrifa skáldsögur hin síðari ár. Hann gaf út skáldsöguna Valeyrarvalsinn árið 2011 og eru því liðin heil 13 ár frá því bókin um fólkið á Valeyri kom út. Að vísu tókst Kaktusnum algjörlega að missa af Valeyrarvalsinum á sínum tíma – hún flaut bara hjá í flóðinu árið 2011. En úr því var bætt í gær, bókin var keypt og er komin inn á ritstjórnarskrifstofuna. Fyrsti hluti hennar var lesinn með mikilli ánægju.
Annars birtist í gær skemmtileg grein á heimasíðu Eiríks Arnar Norðdahl um vanda þess að vera rithöfundur:
„Stundum líður mér einsog 9/10 hlutar rithöfundastarfsins snúist um að vera bara lost og vita ekkert hvað maður á af sér að gera …En oft – oftast – alla venjulegu dagana – er þetta einn af tveimur eltingaleikjum. Sá fyrri snýst um að finna bók. Hvað langar mig að skrifa um og hvernig langar mig að skrifa um það? Sá seinni snýst um að komast frá fyrsta orðinu að því síðasta. Þeir renna reyndar mikið til saman á ákveðnu stigi – maður veit ekkert hvort mann langar að skrifa einhverja bók, eða hvort hana langar að láta skrifa sig, fyrren maður er búinn að skrifa a.m.k. 10-20 þúsund orð og láta þau hvíla aðeins. Þá kemur maður aftur að bókinni og áttar sig á því hvort hún er fokheld eða ekki og oft – alltof oft – reynist hún löngu fokin út í veður og vind.“