Mér datt allt í einu í hug bókatitilinn, Versuch über den geglückten Tag eða Vangaveltur um vel heppnaðan dag. Peter Handke, austurríski rithöfundurinn, skrifaði nokkrar bækur sem hann kallaði Versuch über … eða vangaveltur um …; vangaveltur um þreytuna, vangaveltur um glymskrattann, vangaveltur um kyrrðina, vangaveltur um sveppafíflið … Þetta voru viðfangsefni Peters Handke.
Ég minnist á þetta hér því allt í einu skynjaði ég það sem maður gæti kallað upphafið að vel heppnuðum degi. Eldsnemma í morgun fékk ég mér sæti hér úti á veröndinni og drakk morgunkaffið mitt. Á slíkum sólskinsmorgni hljómar án undantekninga alls konar fuglasöngur allt um kring. Ég var svo heppinn að fyrir neðan mig speglaði lygn Hvalfjörðinn bakhlið Esjunnar og mér á vinstri hönd voru Botnsúlurnar baðaðar guðdómlegri sólarbirtu. Hlaupabrautin mín, Hvalfjarðarvegurinn, var eins og mjótt blýantsstrik í gegnum grösugan fjörðinn og einmitt þegar ég hafði meðtekið allt þetta herti ég mig upp og ákvað að hlaupa mína tíu kílómetra um leið og ég hefði kyngt síðasta kaffisopanum.
Ekki hef ég lesið bók Handkes um hinn vel heppnaða dag en mig grunar að í upphaf þeirrar bókar standi Handke í hellirigningu og bíði við fjölfarna götu eftir strætisvagni í London. Skyndilega víkur sér að honum virðulegur maður í óaðfinnanlegum regnfötum með skjaldarmerki á brjóstinu og réttir honum rauða regnhlíf.