Nú sit ég á bílaverkstæði og hér hef ég setið síðustu tvo klukkutíma og beðið eftir að bíllinn minn komi úr viðgerð. Bremsurnar. Á meðan ég bíð les ég. Ég les um bækur og fótbolta. Það er ég. En ég-ið er víst meira eða minna skáldskapur minn frá upphafi til enda. Hvað er meiri tilbúningur en ég-ið? Hvers vegna er það svo mikilvægt fyrir okkur að vita hvað er rétt, satt og raunverulegt um líf fólks? Hvers vegna er það til dæmis mikilvægt fyrir okkur að geta gert greinarmun á sjálfsævisögu, skáldsögu og það sem nú kallast skáldævisaga (auto-fiction)? Hvaða skáldsaga inniheldur ekki hugleiðingar höfundarins sem byggir á minningum og eigin lífssýn?
Ég er… síðhærður atvinnuleysingi? Þýðandi? Auglýsingastofueigandi? Tennisspilari? Fasteingamógúll? Frumkvöðull? Dagbókarhöfundur? Ólfíubóndi? Fyrrverandi bókaútgefandi? Jarðeigandi? Fjárfestir? Auðnuleysingi? Fótboltamaður? Það er ég sem bý til mig, skapa sjálfan mig, ég segi heiminum söguna um hver ég er.