I. Öllu er afmörkuð stund og sérhver hlutur undir himninum hefur sinn tíma.
Að fæðast hefur sinn tíma og að deyja hefur sinn tíma,
að gróðursetja hefur sinn tíma og að rífa upp hið gróðursetta hefur sinn tíma
að deyða hefur sinn tíma og að lækna hefur sinn tíma,
að rífa niður hefur sinn tíma og að byggja upp hefur sinn tíma…
II. HAMM: Hvað er klukkan?
CLOW: Það sama og venjulega.
III. Það virðist vera langur tími síðan Kaktusinn lét síðast heyra frá sér. Sex dagar.
IV. Setningarnar tvær sem hafðar eru eftir Hamm og Clow eru hluti af samtali tveggja persóna í leikriti Samuels Becketts, Endtafl, eins og það heitir í þýðingu Árna Ibsens. Það fór þó ekki á milli mála að klukkan í Stokkhólmi var nákvæmlega 13:00 þann 23. október árið 1969 þegar tilkynnt var að írska leikskáldið Samuel Beckett hefði hlotið Nóbelsverðlaunin í bókmenntum. Sjálfur verðlaunahafinn var ekki sérlega hrifinn af uppátæki verðlaunanefndarinnar. Hann samþykkti þó að veita sænskum fjölmiðlum viðtal í tilefni verðlaunanna með því eina skilyrði að hann mundi ekki segja neitt. Og enn leið tíminn og síðar sama ár fékk Samuel Beckett röddina aftur því í viðtali við bandaríska tímaritið Vouge um Nóbelsverðlaunin hvíslaði hann þegar hann svaraði fyrstu spurningu ameríska blaðamannsins: „Mannsins stærsta synd er að hafa fæðst.“