Það var á vormánuðum árið 1929 að hinn ungi Jean-Paul Sartre kom auga á Simone de Beauvoir á göngum Ecole Normale í París. Einmitt þessi sýn setti hann gersamlega úr jafnvægi. En það var þó ekki fyrr en nokkrum vikum seinna, í júníbyrjun, að honum tókst loks að sannfæra Simone um að eiga stefnumót við sig. Þau skyldu hittast á svokallaðri testofu í Rue de Médicis. Sartre mætti, sat og beið.
Óvenjuheitt var í París þennan dag. Á dimmbláum himninum hrönnuðust upp dökk ský. Sartre hafði ekki bindi á stefnumótinu – af ásettu ráði – því hann hafði ráðgert að lokka Simone með sér út í nærliggjandi Luxembourgargarð og fleyta smábátum út í tjörnina sem þar er. Hann hafði lesið að þannig bæri maður sig að á stefnumóti. En nú sat hann og beið á testofunni. Hann hafði svolgrað í sig ómældu magni af tei, hafði litið ótal sinnum á úrið sitt og kveikti sér í pípu þegar ung ljóshærð kona kom æðandi til hans.
Hún segist vera systir Simone, Héléna de Beauvoir, og tilkynnti að Simone gæti alls ekki komið þennan dag, því miður, henni þætti það leitt. Jean-Paul Sartré spurði hvernig hún hafi farið að því að finna hann í allri mannmergðinni?
„Simone,“ sagði hún, „útskýrði fyrir mér að þér gangið með gleraugu, að þér séuð lágvaxinn og óvenju ljótur.“ Þannig byrjar sem sagt óvenjulegasta ástarsaga tuttugustu aldarinnar.