Um daginn skrifaði kona grein í New York Times. Hún sagði frá því að hún hefði brugðið á það ráð að greiða 13 ára gamalli dóttur sinni 100 dollara ef henni tækist að lesa eina bóka að eigin vali á minna en 30 dögum. Þetta var neyðarráð móðurinnar. Hún hafði gert ótal misheppnaðar tilraunir til að fá barnið sitt til að leggja símann frá sér eitt andartak og lesa bók.
„Boring,“ svaraði dóttirin þegar móðirin otaði að henni bók.
Móðurinni, sem þótti vænt um alla bókastaflana á náttborðinu sínu og allar þær persónur sem hún hafði lesið um í gegnum lífið, fannst hræðilegt að barnið hennar færi á mis við þau lífsgæði sem bóklestur veitti henni en tókst þó með engum móti að sannfæra dótturina um að lestur bóka væri nærandi og styrkjandi og skemmtilegur og gefandi … Eina sem komast að hjá barninu var síminn.

„Ég skal kaupa allar þær bækur sem vilt, ég skal kaupa bókahillu inn í herbergið þitt  og þú getur séð kilina á öllum uppáhaldsbókunum þínum þegar þú leggst á koddann á kvöldin.“
„Mamma, velkomin í þína drauma.“
„Bækur víkka sjóndeildarhringinn!“
„Það gerir internetið líka,“ svaraði dóttirin.
Móðirin sá í hendi sér að hún gat ekki sannfært dóttur sína.

Á endanum bauð móðirin dóttur sinni 100 dollara fyrir að lesa eina bók. Stúlkan tók við peningunum og var fljót að hlaupa út í næstu Sephora-búð til að kaupa fegrunarvörur fyrir peninginn. En hún efndi sinn hluta samningsins og las bókina sem hún hafði valið á átta dögum og góðu fréttirnar fyrir móðurina; stúlkan bað um að fá að kaupa framhaldið eða bók 2 í bókaflokknum sem hún hafði valið að lesa. Nokkrir mánuðir liðu og þegar móðirin skrifaði greinina í New York Times lá dóttirin í stofusófa og las White Teeth eftir Zadie Smith.

„Mín besta fjárfesting,“ sagði móðirin í lok greinarinnar.

ps. Í annarri grein í New York Times skrifar ungur maður um reynslu sína af því að koma inn á kaffihús Reykjavík Roaster í Brautarholti. Hann skrifar:

„Ég bý í Brooklyn og ég átti von á því að sjá eitthvað nýtt og öðruvísi þegar ég heimsótti Reykjavík sem er svo langt í burtu. Ég flaug alla leið frá Bandaríkjunum til að lenda í Keflavík. Ég fékk hótelherbergi við Brautarholt í Reykjavík höfuðborg Íslands. Fyrsta morguninn settist ég inn á kaffihús sem lá við hliðina á hótelinu mínu, Reykjavík Roaster, og ég áttaði mig strax á að ég hefði alveg eins getað setið heima í Brooklyn. Kaffihúsin í Reykjavík eru alveg eins og kaffihúsin í Brooklyn. Öll kaffihús eru orðin eins, alltaf sama fagurfræðin í innréttingum og veitingaúrvali. Og starfsfólkið hegðar sér eins. Gestirnir sitja fyrir framan tölvuskjái og með headphone yfir eyrunum. Maður hélt að internetið víkkaði heiminn. En ég segi það hér og nú: Instagram er að fletja allt út. Allt er eins. Kaffihús í Brooklyn, Paris, Reykjavík, Stokkhólmi eru alveg eins. Sama andrúmsloft, sama fagurfræði. Instagram-fagurfræði.“

Hmmm