„Ég hef flutt of oft,“ sagði Houellebecq þar sem hann sat fremst á stólbrúninni með þetta stóra, fuglslega nef, þunnt hár greitt yfir skallann og furðulöng, mjó eyru. Hann leit út eins og svangur gammur. Rithöfundurinn var nýbúinn að gefa út bók, Annihilation, hann var nýbúinn að kaupa hús í Normandí og nýfluttur úr íbúðinni sinni við Place d’Italie í aðra litla íbúð í 5 arr. rétt við járnbrautarstöðina Gare Montparnasse. Nýju íbúðina í París valdi hann vegna nálægðar sinnar við járnbrautarstöðina svo hann geti verið fljótur að koma sér burt frá höfuðborginni og heim til sín í Normandí.

„Ég keypti hús, eða höll, í Normandí vegna þess að maður getur fengið risastór hús, eða hallir, á þessu svæði fyrir fáránlega litla peninga. Konan mín er þar núna (hin 34 ára gamla Qianyum Lysis Li – fyrrum nemi í bókmenntum við Sorbonne. Hún skrifaði lokaritgerð sína um skáldskap Houellebecq) og er að gera allt fallegt í Houellebecq-höllinni.“ Hann flissaði þegar hann sagði Houellebecq-höllinni.

„Ég hef búið í þessari eymdaríbúð í þrjá mánuði og hér er allt eins og heima hjá nýfráskildum, miðaldra karlmanni. (Á ísskápnum voru enn límmiðar frá framleiðandanum og sjónvarpið með fullkomnum hátalarabúnaði var það eina sem var fulltengt.) Dapurlegt, smekklaust og bjargarlaust. Það eru ekki margir hlutir sem hafa fylgt mér í öllum mínum flutningum. En það er svolítið sem ég passa alltaf upp á,“ sagði rithöfundurinn og stóð á fætur. Upp úr kassa tók hann snjáða, þunna  bók sem rétt hékk saman á kilinum, sumar síðurnar lausar, og rétti mér. Þetta voru ævintýri eftir H.C. Andersen. Lectures et Loisirs no. 28. Myndin á kápunni var af hafmeyju sem liggur í skel og grætur. Fiskur með bleikan sporð horfði áhyggjufullur á hafmeyjuna. Hann opnaði bókina og fyrsta ævintýrið var Ib og Christina litla.

„Mann langar bara til að hugga hana,“ sagði rithöfundurinn og strauk með vísifingri yfir kápumyndina áður en hann rétti mér bókina. „H.C. Andersen er ennþá góður. Þetta eru fín ævintýri.“

Houellebecq settist aftur fremst á stólbrúnina. Hann sat með lokuð augun og þagði lengi. Svo lengi að ég hélt að hann hefði sofnað. En svo ræskti hann sig. „Ég skal segja þér svolítið. Þetta er ævintýri …  ekki þó eftir H.C. Andersen. Mamma mín var læknir og pabbi var skíðakennari. Þegar ég var sex ára skildu þau mig eftir hjá föðurömmu minni sem bjó í norðurhluta Frakklands.“ Hann andvarpaði eða stundi og hallaði sér aftur í sætinu.

„Amma var alveg ómenntuð en einu sinni þegar ég var að leika mér niður í kjallara fann ég tvær kistur sem voru fullar af bókum. Ofan í kistunum voru mörg hundruð  bóka. Þar á meðal voru margar bækur úr þessum sama bókaflokki og H.C. Andersen bókin. Lectures et Loisirs (tómstundalestur) þarna voru líka bækur eins og Róbinson Krúsó, Skytturnar þrjár, einfaldaðar útgáfur af sögum Balzacs, Dickens, Swift en líka alls konar furðulegar bækur eins og Ræður Stalíns og fullt af bókum í Readers Digest-bókaflokknum þar sem sagt var frá venjulegu fólki gera óvenjulega hluti. Ég las allar þessar bækur, sumar mörgum sinnum. Það var ekkert annað að hafa fyrir stafni. Við vorum svo bláfátæk. Í húsinu var ekki bað, ekkert sjónvarp. Bara bækur. Það var minn fjársjóður.“