„Fyrri kona Guðbjarts Jónssonar í Sumarhúsum hét Rósa og sú síðari hét Guðfinna. Rósa var mamma Ástu S. En Guðbjartur var víst ekki pabbi hennar. Ásta S. var í raun Ingólfsdóttir ekki Guðbjartsdóttir.
Ég spila tennis. Eins og þú. Ég bý líka í útlöndum. Eins og þú. Ef ég hefði ekki flutt til Englands hefði ég ekki náð að læra að spila tennis og aldrei fengið að finna það á eigin kroppi hvað tennisíþróttin er tæknilega erfið. Ástæða þess að ég skrifa þér þetta bréf má rekja til tennisleiks. Það var á keppnisdegi hjá tennisliðinu í heimabæ mínum Barrow, eða réttara sagt Barrow-in-Furness, í Englandi fyrir rúmi ári eða í ágúst árið 2023 að ég fékk þessa hugmynd sem hefur ásótt mig síðan.
Ég hafði af einhverjum ástæðum verið valinn til að vera hluti af tennisliði Barrow þótt ég sé ekkert sérstaklega góður. Bakhöndin er veiki punkturinn hjá mér og það var einmitt þegar ég sló bakhandarbolta rétt út fyrir hliðarlínuna (lenti sennilega um það bil einn metra fyrir utan völlinn) að hún kom allt í einu til mín þessi hugmynd. Þarna á miðjum tennisvellinum, í sólskini og logni, birtist hún mér alveg ótrúlega ljóslifandi. Hefur einhver skrifað Sjálfstætt fólk út frá sjónarhorni Ástu S.? Hefur einhver hugsað um að gefa henni sína eigin rödd, sínar eigin hugsanir og athafnir? Nú hef ég lesið Sjálfstætt fólk fimmtán sinnum og er kominn með algjört ógeð á bókinni. En ég kann bókina svo að segja utan að og ég er með hana í fingurgómunum. En það er ekki nóg.
Stundum er vinnan við að skrifa bók eins og að róa á kanó eftir lygnu vatni; maður líður áfram hægt og rólega en það getur líka verið eins og að hendast á uppblásinni gúmmítuðru niður straumharða á með flúðum sínum og smáfossum. Maður hefur ekki stjórn á neinu, heldur hendist áfram á hvínandi hraða. En stundum, og það er það versta, eru bókaskrif eins og að sitja strandaður á skeri rétt fyrir utan höfnina … “