Einhvern veginn virðist mér eins og það sé ekki mikið um að vera í íslensku bókmenntalífi um þessar mundir. Getur það verið? Það er fátt að frétta og þeir íslensku vefmiðlar sem ég hef aðgang að (og man eftir) segja bara ekki eitt orð um hvað er í gangi í heimi bókaútgáfu eða virðast ekki hafa neitt að segja um líf skálda í Reykjavík eða um þá rithöfunda sem búa á hinni strjálbýlu landsbyggð. Kannski er ekkert að frétta og ekki frá neinu að segja? Ég á bara erfitt með að trúa því. Kaktusinn íhugar að setja upp hot-line. Þar sem nýjustu tíðindin eru í sífelldri uppfærslu. (Fréttin verður uppfærð).
Mitt í þessu tíðindaleysi, þessari bókmenntagúrkutíð, berast þó þau óvæntu tíðindi utan úr heimi – alla leið frá New York – að hinn hægi gangur í bókmenntunum sé einmitt það sem tískufólk sækist eftir í dag í viðleitni sinni til að endurheimta hinn horfna intelectualisma sem einkenndi fagið fyrir nokkrum árum.
„Taktur bókmenntanna er hægur, það tekur tíma að lesa bækur eða sitja og hlusta á bókmenntasamræður. Og kannski er það einmitt það sem tískuhúsin eru að tengja sig við: þráin eftir hægari takti, meiri íhugun, meiri dýpt á tímum þar sem allt í tilverunni fer hjá á svo æðisgengnum hraða,“ segir einn af tískusérfræðingum tískutímaritsins Vouge. Máli sínu til stuðnings fann hún af handahófi myndir af tískukóngum og fyrirsætum sem hafa tekið sér bók í hönd til að fá meiri „dýpt í útlit og persónuleika.“ (Því miður birtist engin mynd með bókmenntatilvísun frá tískuhúsinu Massimo Dutty. Á tískumyndum þeirra voru ávextir og grænmeti helsta viðtengi fyrirsætnanna. En einmitt fatamerkið Massimo Dutty leikur stórt hlutverk í nokkrum skáldverkum sem mætti telja til klassískra nútímabókmennta).
sér bók í hönd til að fá
„meiri dýpt í útlit og persónuleika“ Hún kynnir tískumerkið Miu Miu.