Í nokkra áratugi hafa stjörnufræðingar og aðrir áhugasamir rannsakendur himingeimsins unnið samkvæmt þeirri kenningu að í stjörnukerfinu okkar sé leynileg pláneta, eða pláneta sem felur sig. Kallast plánetan Pláneta 9. Enginn hefur séð þessa plánetu og það eina sem bendir til þess að hún sé í raun og veru til eru reiknilíkön vísindamanna. Í geimnum er til heilmikið af svokölluðum handan-neptúníus-hlutum sem ferðast í sérkennilegum og löngum brautum utan um Neptúnus; það er að segja í því rými sólkerfisins sem er lengst frá sólu; svo langt í burtu að Neptúnus er bara lítill, grænn punktur þegar kíkt er í sterka stjörnusjónauka.
Ferðaleiðir þessara handan-neptúnísku-hluta er einungis hægt að skýra með því að hinum megin við Neptúnus (en í námunda) sé risastór pláneta sem er tíu sinnum stærri en jörðin og hafi með tímanum dregið, togað og aðlagað ferðir þessara hluta með sínum eigin þyngdarkrafti. Fremstu stjörnufræðingar heims hafa nú komist að þeirri niðurstöðu að búið sé að leita á 78% þeirra staða þar sem Pláneta 9 gæti hugsanlega falið sig og enn er hún ófundin. Nú hefur Pláneta 9 ekki mikið fleiri felustaði en himingeimurinn er þó svo stór að ekki er öll von úti.
Ég nefni þetta hér vegna þess að ég fór að hugsa um aðrar víddir, það er víddirnar þrjár sem maður þekkir svo vel; hæð, lengd og breidd (eða fjórar taki maður tímann sem fjórðu víddina). Nú telja vísindamenn sig geta sannað að sjö aðrar víddir finnast en þær eru utan skynjunarfærni okkar. Þetta finnst mér merkilegt. Við höfum ekki orð til að lýsa þessum víddum því við vitum ekki hvar og hvernig þær eru (við getum ekki séð þær, heyrt þær, fundið lyktina af þeim, snert þær … ) Þrátt fyrir þessar nýju uppgötvanir vísindanna kannast vísindin samt ekki við að manneskjan hafi sál.
Í því sambandi hef ég hugsað um augað (líffærið), blik augans og þann mismun sem er á þessu tvennu.