Í dag er 18. nóvember og það er svo sannarlega mikill merkisdagur í bókmenntunum. Tara Selter aðalpersóna í sjö binda verki Solvej Balle Rúmmálsreikningur I-VII, er einmitt föst í þessum degi og hefur enn – í þessum rituðu orðum – ekki fundið leiðina í gegnum tímasprunguna og inn í 19. nóvember.
En að öðru: Gjörvöll ritnefnd Kaktussins er með smáskákdellu og einu sinni á dag er teflt á chess.com þar sem allir skákáhugamenn heimsins tefla núorðið sínar skákir. Ritnefndin er ekki sérlega fær í skák og fellur auðveldlega í hinar einföldu skákgildrur sem fimir skákmenn leggja fyrir amatörana. Dagleg skák er vítamín fyrir huga og sál og því var sérstaklega skemmtilegt að lesa grein Hermanns Stefánssonar um Eirík Guðmundsson, skákina og tjáningarfrelsið. Þetta er einstaklega góður pistill frá Hermanni. Hér að neðan er lítið brot en pistilinn í heild sinni má lesa hér:
„Við [Eiríkur & Hermann] tefldum þarna gjarnan, í Þjóðarbókhlöðunni, við hliðina á „styttunni“ af Þorsteini Gylfasyni. Stundum vann ég og stundum hann. Ætli Eiríkur hafi ekki verið einn af síðustu máttarstólpum tjáningarfrelsis á Íslandi, frelsisins til að segja það sem manni býr í brjósti og hugsa ekkert út í það hvað aðrir hugsa um það. Tjáningarfrelsinu fer frekar hrakandi því það má þrengja sérhverja merkingu í báða enda þar til engir núansar eru til, bara ómerkilegar gildrur sem þarf virkilega lélegan skákmann til að falla fyrir. Enda eru þær ekki hugsaðar heldur fylgja rænulitlu hugboði sem á sér enga skákfegurð að endimarki og ekkert annað en von um ódýran sigur og ódýra retórík, nema kannski frægðarþráhyggju, frama og peninga og sálarleysi eða eitthvað þaðan af fráleitara. Það er ekki kjarni skáklistarinnar og kemst hvergi nærri því. Menning skal vera göfug og leikur í henni, eins og í skáklist. Ella varðar mann ekkert um hana.“