Leitin að fyrirmyndarmanninum.

Um daginn var ég beðinn um að beina huganum að manneskju sem ég mundi vilja taka mér til fyrirmyndar. Ég varð auðvitað við þessari beiðni og lagði höfuðið í bleyti. Fyrir hugskotssjónum birtust myndir af alls konar fólki sem ég hef hitt á lífsleiðinni og það voru margir sem höfðu persónuleikaþætti sem mér þóttu mjög til fyrirmyndar. Einn af þessum einstaklingum var Pétur Gunnarsson, rithöfundur og heimspekingur.

Fyrir nokkru sá ég stutta heimildarmynd um Pétur  sem sýnd var á RÚV. Pétur gekk um götur Parísar og þræddi gamlar slóðir, Pétur hjólaði um götur Reykjavíkurborgar og sinnti erindum,  Pétur stússaði eitthvað í kringum bækur og blöð á heimili sínu … Inn á milli birtist Arthúr Björgvin Bollason og lagði fram spurningar fyrir Pétur sem svaraði á sinn greindarlega hátt. Allt var þetta hin ágætasta skemmtun.

Kannski var það þessi sjónvarpsþáttur – þótt hann segði mér svo sem ekkert nýtt um Pétur – sem beindi huga mínum að fyrirmyndarmanninum Pétri þegar ég var beðinn um að sjá slíkan mann fyrir mér.

Ég segi frá þessu hér því þegar ég fór að hugsa um rithöfundinn Pétur, uppgötvaði ég að ég hef lesið allt höfundarverk Péturs nema eina bók, bókina Vélar tímans. Þessa skáldsögu á ég og hún hefur kúrt upp í bókahillu við hlið annarra bóka eftir Pétur í mörg ár. Ég hef samt aldrei lesið þessa stuttu bók og ég get ekki ímyndað mér hver sé ástæða þess að ég hef aldrei tekið hana fram. En í gær teygði ég mig eftir bókinni og byrjaði að lesa. Bókin er bara 128 blaðsíður prentuð á hnausþykkan 130 g pappír. Eins og alltaf þegar ég les Pétur dáist ég svo mjög að setningunum, hverri og einni, þær eru fullar af safa, lífi og orku, setningaruppbyggingin er svo eðlileg en um leið svo Pétursleg, orðavalið er einstakt og húmorinn svo góður.

Af hverju birtist persóna Péturs mér þegar ég leita að fyrirmyndarmanni í huganum? Ja, ég get ekki bent á eitthvað eitt, en yfir Pétri er einhver gæska sem ég kann að meta. Ég veit að ég gæti bent á fleiri manneskjur sem ég þekki og  vert væri að taka til fyrirmyndar í lífinu. En í þetta sinn varð Pétur fyrir valinu.

ps. Ég get ekki varist því hér í morgunsárið að hugurinn hvarflar í sífellu til orða sem ég sá að Hallgrímur Helgason setti í letur. Ég bæti því við lítilli athugasemd aftanmáls þótt mig langi ekki að skrifa um þetta. Í stuttum texta sem mér var bent á í gærkvöldi ásakar eða réttara sagt telur Hallgrímur sig hafa vitneskju um að Katrín Jakobsdóttir  – hún býður sig fram til forsetaembættisins – hefi selt sál sín til Sjálfstæðisflokksins til að greiða leið sína  til Bessastaða. Þetta er auðvitað svo fráleitt að ég ætti auðvitað ekki að hugsa um þetta í eina sekúndu. Ég les sem betur fer nær aldrei facebook þar sem slík illgirni er daglegt brauð en mér fannst bara mjög óþægilegt að rekast á  jafn andstyggilegan texta þar sem persónuleiki einnar manneskju (í þetta sinn persóna Katrínar sem ég efast ekki um að sé framúrskarandi heiðarleg)  er dregin niður í ömurlegt drullusvað. Ég get hreinlega ekki ýtt þessu frá mér. Þetta finnst mér að minnsta kosti ekki til fyrirmyndar.