Kaffihúsið Harvest í 11. hverfi er lokað og opnar ekki fyrr en klukkan hálftíu á laugardagsmorgnum og klukkan er langt frá því að vera hálftíu á laugardagsmorgni. Þar sem ég er fyrir löngu kominn á fætur ákvað ég að rölta af stað og tók stefnuna á Harvest þótt ég vissi að þangað inn kæmist ég ekki. Ég hafði svo sem ekkert varaplan eða plan B eins og viðskiptajöfrar segja alltaf um varamöguleika við fyrsta val.
Gangan frá Batman-íbúðinni og að þessu fína kaffihúsi Harvest er jafnvel tuttugu mínútur. Í núverandi Parísardvöl hef ég gert Harvest að föstum stað til að borða morgunmat, sitja yfir bréfaskriftum og öðru morgunstússi. Þetta val er ekki síst vegna hæfilegrar göngufjarlægðar. En sem sagt Harvest er lokað þegar þetta er skrifað og þess vegna sit ég auðvitað ekki þar heldur á öðrum stað í sömu götu, Rue de la Roquette, en nafninu á staðnum tók ég ekki eftir. Hér inni er fremur skuggsýnt, dökkar viðarklæðningar, lítil lýsing og gestirnir eru fáir. Tveir eldri menn sitja hvor í sínu horni og lesa dagblað og drekka kaffi. Tvær ungar konur drekka grænan safa úr einu glasi með tveimur plaströrum en af öllu fasi þeirra að dæma er líklegast að þær séu að koma beint úr veislu sem hefur dregist fram á morgun. Þær eru slæptar en hátt uppi eins og maður segir. Og svo sit ég hér og drekk kaffið mitt og reyni að láta mér líða eins og ég sé heima hjá mér.
Eigandi staðarins, eða hún hegðar sér eins og eigandi, er líka ung kona. Hún er rösk og er í óða enn að skera appelsínur sem hún ætlar sennilega að nota í safagerð. Og svo opnast dyrnar og inn koma sex þungvopnaðir hermenn. Mér dauðbregður þegar ég sé mennina koma inn á þennan litla kaffistað í hermannaklæðum – búningum í felulitum ef maður er úti í skógi um haust – með stórar, svartar hríðskotabyssur yfir axlirnar. Ég er ekki viss um hvað hermennirnir vilja og þótt þeir hegða sér friðsamlega finnst mér undarlega óþægilegt að vera í námunda við þessa vopnuðu karlmenn. Ég geri mér grein fyrir því að ef þeir beina byssu sinni að mér og hleypa af væri lífi mínu lokið. Það þætti mér verra. Erindi mannanna, sem eru sennilega hér í götunni til að koma fyrir óeirðir, er ekki annað en að kaupa kaffi. Sex espresso to-go.
ps. Las í morgun grein eftir Amalia Langballe sem er nokkuð þekktur rithöfundur í Danmörku og hefur vakið töluverða athygli fyrir opinskáa umfjöllun sína um eigið kynlíf. Í greininni í morgun fjallar hún um hvað kynlíf sé söluhvetjandi efni og hún hafi notað það markvisst og líka ómeðvitað til að selja bækur sínar. Hún nefnir þau kunnu sannindi að þær greinar í dagblöðum og tímaritum sem hafa orðið sex í yfirskrift fái flest klikk og mestan lestur. Mér datt þetta bara í hug þegar ég sá að ég hafði valið heiti á þessa færslu „sex espresso to-go“.