Á meðan (2). Hverjir eru bænheyrðir?

Ég er árrisull og á meðan ég beið þess í gær að nýr dagur fæddist, að dagsbirtan tæki við af náttdimmunni, klæddi ég mig í hlaupafötin, setti brauð í ristavélina og hellti upp á kaffi. Ég horfði út um gluggann og velti fyrir mér hvenær yrði nógu bjart til að ég gæti hlaupið af stað inn Hvalfjörðinn. Ekki vildi ég vera svo hulinn myrkri að ég hætti á að þeir ökumenn sem færu eftir þessari fáförnu ökuleið, Hvalfjarðarvegi, ækju nefstóra langhlauparann niður.

Um leið og birti hljóp ég af stað þá 10 kílómetra sem ég hafði ætlað mér. Á meðan ég mjakaðist skref fyrir skref eftir malbikuðum þjóðveginum hlustaði ég á íslenskt útvarp. Þáttastjórnandinn var ung kona og af einhverjum ástæðum þótti henni rétt að hlustendur kynntust ekki bara hennar eigin tónlistarsmekk heldur virtist það vera henni mikilvægt að hlustendur þekktu líka þau lög sem ung dóttir hennar hafði dálæti á.

Ég var enn heitur eftir hlaupin og sturtuna þegar ég hlammaði mér niður í sófann. Á meðan ég las fyrstu síður bókar Auðar Övu Ólafsdóttur, DJ Bambi (e-bók), gekk forseti Íslands á svörtum glansskóm í pontu í Reykjavík og opnaði með stuttri og viðeigandi hátíðarræðu það sem stoltir útgefendur þessa lands kalla Bókahátíð í Hörpu. Ég heyrði ekki það sem forsetinn sagði enda var ég staddur í öðru sveitafélagi, víðsfjarri hátíðarhöldunum, og of upptekinn af frásögn Auðar Övu.

Á meðan aðalsöguhetja skáldsögunnar DJ Bambi velti vöngum yfir hentugum leiðum til að stytta líf sitt dundaði ítalskur kunningi minn sér við að taka mynd af bók sem hann hafði fundið í bókabúð í Mílanó. Þegar hann hafði smellt af skrifaði hann skilaboð á símann sinn. Hann sendi mér hvoru tveggja (myndina og skilaboðin). Í þeim fáu setningum sem bárust rétt eftir hádegi þá löngu leið sem liggur á milli Mílanó og Hvalfjarðar tókst honum að koma fyrir þremur tilfinningatáknum: brosandi sól, vöðvamiklum upphandlegg og rauðu hjarta. Öll áttu táknin að sýna hvaða tilfinningar hann bar til mín og til bókarinnar sem hann hafði myndað. Eða þannig túlkaði ég skilaboðin. Til samanburðar held ég í alvöru að ég hafi fellt að minnsta kosti fjögur sölt tár síðan við sáumst síðast.

Í gærkvöldi vorum við þrjú sem borðuðum kvöldmat saman ef ég tel gigtveika hundinn sem nagaði bein undir borðhaldinu ekki með. Á meðan kokkurinn, sem hafði lagt sig mjög fram um eldamennskuna, harmaði hvað henni þótti pastategundin sem hún bar á borð illa valin, hugsaði ég um gjöf sem mér hafði verið afhent í sömu stofu nokkrum vikum fyrr en af annarri konu. Gjöfinni fylgdu torræð skilaboð:
„Tell me how does God choose.
Whose prayer does he refuse?“

Eftir fína matarboðið gekk ég aftur af stað í annað boð. Ég var á meðal þeirra fyrstu til að mæta í kvöldsamkvæmið. Á meðan ég spásseraði eftirlitslaust um nær mannauðar stofur litlu íbúðarinnar þar sem samkvæmið átti að fara fram, heyrði ég að gestirnir flykktust til veislunnar. Úr andyrinu barst til mín hlátur gestgjafans sem tók hlýlega á móti gestum sínum og ég heyrði að hún gaf skýrar leiðbeiningar um hvar best væri að leggja yfirhafnirnar frá sér.

Á meðan ég ræddi við veislugestinn Óskar Árna um dagdrykkju og flokkun þýskra bóka úr dánarbúi heimspekinga gat ég ekki annað en dáðst að nýju gleraugunum hans. Þau voru ekki alveg kringlótt (sem er gott) og svört umgjörðin um glerið fannst mér í alveg hárréttri þykkt.

Síðar um kvóldið meðan unga skáldkonan með derhúfuna velti fyrir sér kostum þess að skrifa um íslenskan veruleika í skáldsögum gat ég ekki varist þeirri hugsun – mitt í veisluglaumnum – að henni hafði tekist að aka harkalega utan í kyrrstæðan bíl nýja nágranna síns nokkrum mánuðum fyrr eða sama dag og hún flutti inn.

Þegar leið á kvöldið sótti að mér þreyta. Ég stóð kyrr vegna þess hversu lúinn ég var orðinn og líka vegna þess að ég megnaði ekki að finna undankomuleið. Ég gat því ekki annað en hlustað á eða að minnsta látist skilja fremur óskiljanlegt tal konu sem ég þekkti lítið um gömul tengsl okkar tveggja. Á meðan konan lét dæluna ganga hallaði ég mér upp að hvítum burðarvegg og furðaði mig á því hvað einn af veislugestunum sem fylgdist með samræðum okkar var kappaklæddur í stofuhitanum; þykk peysa, skyrta, ullarjakki og um hálsinn hafði hann margvafið bómullarhálsklút.

Það var ekki sérlega áliðið kvölds þegar ég hafði kvatt gestgjafann og læðst út. Ég gekk niður útitröppurnar, staldraði síðan við á grasbletti fyrir utan húsið og á meðan ég reyndi að koma auga á mánann bak við skýin barst mér glaðlegur veislukliðurinn út um opna glugga íbúðarinnar fyrir ofan mig.