Í dag hittist ritnefndin óvenju snemma morguns á nýjum staði í París; Café Babka Zana við Rue du Pas de la Mule, og eftir nokkra umræðu þar sem hitastigið hækkaði örlítið og ritnefndarmönnum hljóp kapp í kinn var ákveðið að skrifa enn og á ný um útgáfu nýju bókar Sally Rooney (í gær þann 24. september) sem haldin var hátíðlega víða um heim.
Deilur ritnefndarmanna snerust um hvort það væri réttlætanlegt að fjalla enn og á ný um þessa bók (Intermezzo) írsku skáldkonunnar. Ekkert benti til að sérstakur áhugi væri á bókinni á Íslandi, ekkert heyrist frá hinu nýja forlagi hennar um væntanlega útgáfu og því skyldi Kaktusinn (sem ekki einu sinni er staddur á Íslandi) ganga af göflunum yfir útgáfunni? Væri ekki nær að fjalla um þær bækur sem nýlega eru komnar út á Íslandi og t.d. áhugavert innlegg Eiríks Arnar Norðdahl þar sem hann bendir á að frá Ísafirði, eða Vestfjörðum, streymi hæfileikafólk sem skrifi bækur sem nú eru í deiglunni (Satu Rämö, Rúnar Helgi Vignisson), semji tónlist og haldi tónleika sem slái öll met (Mugison og kirkjutónleikar hans), geri bíómyndir (Ljósvíkingar, Snævars Sölva) og þar að auki séu Vestfirðir sögusvið nýútkominna bóka (Í djúpinu, Hildur). Er fólkið á Ísafirði og Vestfjarðu hinn nýi drifkraftur íslensks menningarlífs? Vildu sumir meðlimir ritnefndar benda á að gera þyrfti eitthvað til að lyfta Reykjavík eða jafnvel Íslandi öllu upp úr sinni vaxandi menningardeyfð eða „menningareymd“ sé notað tungutak eins ritnefndarmanns. „Komum með tillögur um hvað hægt sé að gera til að gefa bókmenntalífi landsins vítamínsprautu, spark í rassinn!“ sagði einn af yngri ritnefndarmönnunum af töluverðum ákafa. „Það er eiginlega okkar hlutverk að lyfta andanum! Blásum lífi í ANDANN“ bætti hann við. Allir voru sammála um að Kaktusinn skyldi taka málið upp en þó var ákveðið að Kaktusinn skyldi fjalla um þá stórviðburði á bókmenntasviðinu sem væru í deiglunni á hverjum tíma og það væru sjaldan að jafn mikil læti væru út af útgáfu einnar bókar eins og einmitt í gær þegar Intermezzo kom út í gær.
Víða um heim var svokölluð miðnæturopnun í bókabúðum í anda Harry Potter-tímabilsins og beið fólk í röðum fyrir utan sölustaði Intermezzo í New York, London, Kaupmannahöfn, Róm og París. Stemmningin minnti mjög á þegar nýjar Harry Potter bækur komu út fyrir nær 20 árum. Aðdáendur Sally Rooney mættu í bolum merktum BWWAY (Beautiful World Were Are You) og fögnuðu innilega þegar þeir fengu eintak bókarinnar í hendurnar.
The New York Times helgaði bókablað vikunnar meira eða minna Intermezzo og birti langt og mjög gott viðtal við skáldkonuna. Í viðtalinu bendir Sally á það sem hitti ritnefnd Kaktussins beint í hjartastað: „Í menningarumræðunni er sífellt verið að einblína á nýjungar og vöxt. Allt þarf eilíflega að vaxa. Verða stærra, seljast meira, ná lengra, fá fleiri áhorfendur og vera öðruvísi – nýjungar og nýjar uppfinningar. Mér finnst þetta óáhugavert … Þegar ég skoða hvaða rithöfundar hafa umbreytt mér og lífi mínu þá hugsa ég til Jane Austen, Henry James, Dostoyevsky … skáldsögur þeirra eru sérstakar og þær eru sannar, þær ná djúpt inn í mig, þær eru undurfagrar og einmitt þetta er það sem ég keppist sjálf við að ná. Ég er samt á engan hátt að bera mig saman við þessa miklu meistara.“