Það fer ekki mikið fyrir nýrri bók Guðrúnar Evu Mínervudóttur sem kom út í síðustu viku. Bókin heitir Í skugga trjánna og er samkvæmt lýsingu útgefenda skáldævisaga. Ritnefndin þurfti aðeins að klóra sér í kollinum til að rifja upp hvað átt er við með skáldævisaga í íslenskum bókmenntaheimi. Ef ritnefndin er ekki alvitlaus þá heldur hún að orðið skáldævisaga hafi fyrst verið notað yfir bók hins forboðna Guðbergs Bergssonar, Faðir, móðir og dulmagn berskunnar. En sú bók kom út árið 1997. Guðrún Eva skrifaði aðra svona skáldævisögu, Skegg Raspútíns árið 2016. Skáldævisaga er víst ekki beint ævisaga skálds heldur ævisaga skálds krydduð með skáldskap.
En Guðrún Eva tekur sér ekki mikið pláss á bókamarkaðinum nú frekar en fyrri daginn enda hefur hún tileinkað sér fremur hljóðláta og hægverska framkomu. Þessi taktík hefur gagnast henni ágætlega hingað til enda virðist hún í samræmi við hennar eigið eðli. Ritnefnd rak augun í að Eiríkur Örn Norðdahl, sem skrifar oft skemmtilega um bækur og bókmenntir á vefnum Fjallabaksleiðin, fjallar lítillega um hin sérkennilegu stríðsátök plastdátanna á bókmenntasviðinu, sem fara væntanlega framhjá nær öllum, en eru nokkuð skýr fyrir litlum hópi bókmenntaunnenda um þessar mundir.
Eiríkur segir: „Ég held að öfund og valdaátök og hagsmunir og löngun til þess að stýra sögunni um sjálfan sig ráði miklu um það hvernig fólk hagar sér í menningunni (eins og svo víða annars staðar). … Þetta er keppni um pláss og ég vildi að hún væri eitthvað annað. Eitthvað göfugra.“
Kaktusinn tekur heilshugar undir orð Eiríks: Megi menningin snúast um það göfuga.
Ritnefndin vildi með færslu dagsins vekja athygli á nýrri bók Guðrúnar Evu, Í skugga trjánna, sem er komin á borð bókaverslana og ef ritnefndin á erindi til Akraness í dag mun bókin verða keypt hjá Eymundsson bóksalanum í bænum.