Ritnefndin brá sér af bæ í gær til að fagna útgáfu Jónasar Reynis  á Múffu og Dags Hjartarsonar á Sporðdrekum. Samkoman var haldin á hinum dásamlega stað 12 tónum þar sem veitingamaðurinn Lárus Jóhannesson tekur svo vel á móti gestum sínum. Það vill svo skemmtilega til að Lárus er eini maðurinn í öllum heiminum sem gjörvöll ritnefndin hefur slegist við. Í illu. Þá var Lárus 10 ára og ritnefndin 12 ára. Lárus hafði nefnilega hæðst að ritnefndinni og sagt að hún væri með jafnljótt nef  og Geir Hallgrímsson sem þá var forsætisráðherra. Um leið og ritnefndin steig inn í veislusali 12 tóna gekk veitingarmaðurinn fram með opinn faðm til að bjóða ritnefndina velkomna.

Eftir faðmlög með Lalla leit ritnefndin í kringum sig og sá að þegar hafði frægt fólk komið sér fyrir við borð. Þýðandinn Helga Soffía sat glaðbeitt í einu horninu og spjallaði við þýðandann og góðskáldið Þórdísi Gísladóttur. En um leið og ritnefndin ætlaði að heilsa upp á þessar kátu konur kom sjálfur heiðursgesturinn Dagur Hjartarson inn um dyrnar ásamt barni (jafnvel börnum) og konu. Rithöfundurinn horfði feimnislega í kringum sig til að mæla hversu samkoman yrði vel sótt. Og þegar ritnefndin hældi honum fyrir bókina sem nú er í lestri ritnefndar gerði hann, af sinni miklu hógværð,  lítið úr skrifafrekum sínum.

Útgefandinn Guðrún Vilmundardóttir var þegar mætt og stormaði í átt til ritnefndar með bjórglas í hendi og fyrir einhvern hræðilegan misskilning taldi ritnefndin að verið væri að færa henni þessar góðu veigar. En svo var þó ekki. Þess í stað gaf útgefandi Benedikts stutta skýrslu yfir stöðu mála,  gaf til kynna að mikil sveifla væri á forlaginu, nýir höfundar bönkuðu á dyr og nýir og merkilegir útlendir samningar væru í burðarliðnum. Hið nýja hlaðvarp Benedikts hefur líka slegið í gegn svo útgefandinn hafði ærna ástæðu til að vera kampakát(ur). Einar Kári samstarfsmaður Guðrúnar staðfesti þessar miklu vinsældir hlaðvarpsins og ekki var annað að heyra en meira af slíku og öðrum nýjungum væri að vænta frá hinu framsækna forlagi, Benedikt.

Óskar Árni Óskarsson lét sig ekki vanta  og um leið og hann blandaðist öðrum gestum gaf hann samkomunni nýjan og virðulegri blæ. Hann vatt sér að ritnefnd því hann vildi kynna ritnefndinni fyrir félaga sínum Magnúsi Sigurðssyni ljóðskáldi. Ritnefndin hafði einmitt heyrt viðtal við skáldið í þættinum Betri bækur og þótti mikið til koma. Gaman var að heilsa upp á þetta geðþekka ljóðskáld.

Rithöfundahjónin Bragi Ólafsson og Sigrún Pálsdóttir komu inn úr dyrunum, geislandi af gleði. Það var velsæld yfir hjónunum. Bók Braga, Innanríkið, Alexíus, mun víst koma út á morgun (fimmtudag) og í sannleika sagt er ritnefndin ákaflega spennt fyrir þessari nýju bók höfundarins sem munu vera einhvers konar minningarbrot. Útgáfuhátíð bókarinnar verður haldin á sunnudag einmitt þegar ritnefndin er flogin aftur til Danmerkur til að sinna sínum ægilega mikilvægu erindum.

Stórútgefandinn, Sigþrúður Gunnarsdóttir var mætt til að styðja sinn mann, Jónas Reyni, tók myndir í gríð og erg (sennilega til að setja á heimasíðu Forlagsins). Það var greinilegt að hún naut sín vel í starfi framkvæmdastjóra Forlagsins (CEO), beindi myndavélinni af röggsemi á viðstadda og ánægjan skein af henni. Í samtali við ritnefnd staðfesti hún að nýtt hlutverk ætti sérlega vel við hana. Að vera framkvæmdarstjóri var akkúrat það sem hentaði henni þessa stundina og ekki saknaði hún þess eitt andartak að vera ritstjóri  enda hefði hún sinnt því starfi áratugum saman og kominn tími til að reyna eitthvað nýtt.

Smám saman fylltust 12 tónar af bókmenntaáhugafólki og mitt í mannþrönginni sá ritnefndin glitta í rithöfundinn  Sigríði Hagalín Björnsdóttur sem hafði komið með seinni skipunum. Ekki tókst ritnefnd að brjóta sér leið í gegnum mannhafið til að heilsa upp á þá upplífgandi konu því að skyndilega upphófst skemmtidagskrá rithöfundanna.

Því miður þurfti ritnefnd að flýta sér áður en dagskránni var lokið til að mæta á næsta stefnumót, en einmitt á leiðinni út mætti ritnefndin manninum sem hún hafði hlakkað einna mest til að hitta, rithöfundinn og myndlistarmanninn, Ragnar Helga Ólafsson. Eftir einhverjum dularfullum hugsanabrautum hafði ritnefndin fengið það fast í kollinn að Ragnar Helgi hefði í hyggju að leggjast í útlegð og fara að sigla skútu um heimsins höf. En höfundur staðfesti í stuttu spjalli að hann væri ekki að fara neitt. Ekki í bili. Íslenskt menningarlíf er hólpið um sinn.

Nú hefur ritnefnd búið í útlöndum í meira en áratug og er kannski ekki alltaf inni í straumum og stefnum í menningarlífinu en ritnefnd hefur furðað sig nokkuð á því síðustu daga hversu illa mönnum er við Garðabæ og Garðbæinga. Gáfað fólk, skemmtilegt fólk, fólk sem gefur sig út fyrir að berjast fyrir réttlæti í heiminum og fordæmir allt sem kallast rasismi, fordómar og misrétti gefur sér ítrekað í viðtölum við fjölmiðla og í samtölum sín á milli að í Garðabæ safnist saman vont fólk. Ritnefnd þekkir engan sem á heima í Garðabæ og það liggur við að ritnefndin þori ekki að ganga um þann landshluta af ótta við að lenda í hrömmunum á þessu illviljaða og samviskulausa fólki sem þar býr. Er rétt að tala svona um íbúa Garðabæjar og setja alla íbúa þess bæjarfélags undir einn vondan hatt? Á það við rök að styðjast að vont fólk safnist saman á þessu landssvæði sem er aðeins spölkorn frá sjálfri höfuðborginni?