Í dag er 1. nóvember, dagur rithöfundarins, samkvæmt hátíðardagatalinu. Ritnefnd – sem settist niður á bekk undir húsvegg í morgun og horfði á sólina rétt ná að kíkja yfir fjöllin hér handan fjarðarins – velti fyrir sér hvað Kaktusinn ætti að taka sér fyrir hendur til að fagna þessum merka degi. Var ekki ástæða til að fagna? Ritnefndin spurði út í frostkalt loftið: hvert er hlutverk rithöfunda árið 2024? Er það að vísa lesendum veginn til betra og gleðiríkara lífs? Er það að benda lesendum á hið fagra í veröldinni? Er það að benda lesendum á hið ljóta og óréttláta? Vekja nýjar kenndir? Er hlutverk rithöfundarins að lyfta sálinni, skemmta, mennta, hrista, vekja, kitla, gleðja? Kannski hefur rithöfundurinn ekkert annað hlutverk en að snúast eins og þeytivinda um sjálfan sig?
Það er eitthvað óstuð á ritnefnd sem í dag langar ekki að fagna degi rithöfundarins. Ekki í dag. Í dag hefur Kaktusinn óbeit á nútímanum með öllum sínum þolendum og gerendum. Föntum og fórnalömbum. Föntum sem eru fórnarlömb og fórnarlömbum sem eru fantar.