Á þessum degi árið 1914 kom út bókin Dubliners eftir hinn 32 ára gamla, írska rithöfund James Joyce. Joyce hafði áður gert nokkrar tilraunir til að koma þessari bók á framfæri við útgefendur en fengið höfnun hjá forleggjurunum sem þótti bókin ekki vænleg til sölu. Sjö árum áður hafði þessi ungi rithöfundur gefið út lítið ljóðasafn, Chamber Music án þess að það þætti sæta tíðindum hjá löndum hans. Joyce gafst ekki upp þótt Dubliners hlyti í fyrstu ekki náð hjá útgefendum. Hann hélt áfram að ota verkinu að útgáfufyrirtækjum og á endanum var það forlagið Grant Richard Ltd. sem tók að sér að gefa Dubliners út, safn fimmtán smásagna, og prentaði bókina í 1250 eintökum. Viðtökurnar voru ágætar og voru gagnrýnendur nokkuð jákvæðir í garð bókarinnar. Lesendur voru hins vegar ekki sérlega spenntir fyrir verkinu og seldust aðeins 746 eintök af bókinni á fyrsta ári, höfundinum unga til mikils ama. Dræm sala á einu af höfuðverkum James Joyce er kannski huggun fyrir einhverja rithöfunda sem enn dreyma um heimsfrægð.
Útgáfudagur Dubliners, 16. júni, er svokallaður Bloomsday á Írlandi. Þetta er hátíðardagur í um allt Írland og kannski víðar. Er dagurinn nefndur í höfuðið á aðalsöguhetju skáldsögunnar Ulysses, Leopold Bloom. Sagan gerist einmitt þann 16. júní í Dublin árið 1904. Í ár eru áherslur hátíðahaldanna svolítið aðrar en verið hefur og fagna Írar Molly Bloomsday að þessu sinni í stað Leopolds. Molly þessi var kona Leopolds í sögunni og verða næstu fjórir dagar helgaðir henni í miklum feministískum veisluhöldum.
Skáldkonan Anne Enright heldur því fram að skáldsagan Ulysses hafi stuðlað að mikilli frelsisbylgju meðal kvenna innan bókmenntanna: „Frelsið sem Joyce innleiddi inn í hina írsku hefð hefur miklu fremur gagnast konum í rithöfundastétt en körlum. Goðsagnakenndri stöðu Joyce hafa konur eins og Edna O’Biran, Eimear McBride og Mary Castello tekið fagnandi en frumleiki Joyce heftur hins vegar lengi verið ok á karlrithöfundum.“
Ég veit svo sem ekki hvort þetta sé satt og rétt hjá Anne Enright en um árabil hefur James Joyce verið allt um lykjandi í írskum bókmenntum á sama hátt og árum áður snerist flest í íslensku bókmenntalífi um Halldór Laxness. Ekki er víst að mögulegt sé að heimfæra kenningu Anne Enright um aukið frelsi kvenrithöfundanna á íslenskar aðstæður, en þó er óhætt að segja að Laxness hefur bæði verið ok og gjöf fyrir íslenska rithöfundastétt. Ekki síst fyrir karlrithöfundana.