Ekki eru allar þær fréttir sem ritnefnd Kaktussins berst til eyrna leyndarmál eða „off the record“. Síðdegis í gær fengust símleiðis þær góðu fréttir símleiðis að bókaforlagið Benedikt muni í haust gefa út skáldsögu eftir Brynju Hjálmsdóttur. Brynja, sem áður var liðsmaður bókaforlagsins Unu, hefur getið sér gott orð sem ljóðskáld, fengið tilnefningar til verðlauna fyrir ljóð sín og líka verðlaun fyrir ljóð sín. Væntanleg bók, sem Kaktusinn gleymdi að spyrja um nafnið á, er fyrsta skáldsaga höfundar. Nú er að sjá hvort spenningur skapist hjá bókaáhugamönnum fyrir skáldsögu Brynju. Slíkt getur maður víst aldrei almennilega spáð um.
Smám saman eru að berast fyrstu fréttir af væntanlegum útgáfubókum haustsins og ef Kaktusinn er ekki alveg hættur að muna hvernig litla tannhjól hins mikla athyglishagkerfis bókamarkaðarins snýst, ættu samfélagsmiðlar brátt að fara að birta fyrstu myndir af höfundi og útgefanda með undirritaðan útgáfusamning á borði fyrir framan sig á forlagsskrifstofu í Reykjavík. Í kjölfarið, svona í lok ágúst eða byrjun september, þegar skáldin skila handritum sínum til útgefandans sjá samfélagsmiðlanotendur myndir af lúnum handritabunka. Ekki löngu síðar er frumsýning á afrakstri kápuhönnuðar, sjálf kápumyndin sem á að prýða söguna sem áður var bara bunki af útprentuðum blöðum. Í lokin, í október, fá lesendur samfélagsmiðla loks að sjá mynd af lokaafurðinni, sjálfri bókinni sem hefur siglt með skipi Eimskipa frá Tallin eða Hamborg til Reykjavíkur og lendir á endanum í fangi höfundar síns.