Það er haustfrí í Danmörku og á meðan haustfríið dunar á hinu danska flatlendi er ég sjálfur á Íslandi.  Allir eru jú, eða þeir sem skrifa, áhugasamir um að lifa lífi sínu inni í sjálfum sér til að geta sagt frá því sem þar gerist. Það er þess vegna sem rithöfundar eiga tvö lönd, eitt sem þeir tilheyra og annað sem þeir búa í.

Á meðan ég hljóp mína 10 km eftir Hvalfjarðarveginum (þjóðvegur 47) heyrði ég í útvarpinu (ég hlusta stundum á íslenskt útvarp þegar ég hleyp) að „í IKEA væri haustfríið hryllilega skemmtilegt.“ Það kom mér á óvart að í IKEA-búðinni væri haustfrísins mesta fjör. Ég var samt sáttur við að vera ekki staddur í IKEA í haustfríinu mínu heldur á þjóðvegi 47 þótt þar rigndi bæði og blési.

Á meðan ég horfði á fótboltaleik í sjónvarpinu í gær (Brentford – Burnley) var haldin mikil bókmenntadagskrá í Osló (höfuðborg Noregs). Fyrr í vikunni flugu þangað helstu stjörnur íslenskra bókmennta (sumir beint frá Íslandi en aðrir frá öðrum löndum) og skemmtu landsmönnum sínum – sem af einhverjum ástæðum eru búsettir í Noregi – með frásögnum af störfum sínum. Á bókmenntadagskránni komu fram, auk sjálfs forseta Íslands (hann heiðraði samkomuna): Fríða Ísberg, Halldór Guðmundsson (flaug beint frá Frankfurt), Hallgrímur Helgason, Sigríður Hagalín, Auður Ava Ólafsdóttir og Jón Kalman Stefánsson (flaug beint frá Íslandi).

Á meðan ég las bók Deborah Levy (Real Estate) var enn mið nótt og enginn í heiminum virtist vaka nema ég og músin sem hafði tekist að smeygja sér inn í þakklæðninguna á húsinu mínu í Hvalfirðinum. Í næturþögninni barst lágt suð frá perunni í leslampanum fyrir ofan mig og ég heyrði til músarinnar þar sem hún þaut hratt fram og til baka eftir loftklæðningunni.

Svo kom morgunn og á meðan ég fylgdist með sólinni klifra hægt og rólega yfir Botnssúlurnar (við botn Hvalfjarðar), ristaði ég brauð, skar tvær skífur af oststykkinu sem ég keypti í gær á Akranesi og hellti upp á kaffi.

Ég borðaði brauðið, drakk kaffið við eldhúsborðið og á meðan ég horfði út á óvenju lygnan fjörðinn tók ég allt í einu eftir ungri konu á gangi á malarveginum fimmtíu metrum fyrir neðan húsið. Ég var handviss um að hún tæki eftir því að úr skorsteini hússins míns kæmi enginn reykur og að hún ályktaði réttilega að ekki væri verið að framleiða eitt né neitt þarna inni.