„Ég bíð eftir næstu bók Knausgårds eins og eiturlyfjasjúklingur eftir næsta eiturlyfjaskammti,“ sagði breski rithöfundurinn Zadie Smith í viðtali við The Guardian fyrir nokkru. Nú þegar ég er að klára bók hans Þriðja ríkið – sem ég hélt að væri þriðja bók í þríleik en kemur í ljós að er þriðja bók í fimm bóka flokki – skil ég vel yfirlýsinguna. Ég hlakka mjög til að byrja á byrjuninni í þessari bókaröð og ná mér í bókina Morgunstjörnuna sem er fyrsta bókin.
Ég hef heyrt Knausgård segja frá ritstörfum sínum. Það var þegar hann kom fram á Louisiana hátíðinni í Humlebæk fyrir fáum árum. Eftir að hann hafði gefið út tvær skáldsögur fékk Knausgård þessa rosalegu ritteppu – eða hvað það kallast – og skrifaði ekki staf af viti í fimm ár. Hann byrjaði á nýjum verkum en náði bara að byrja og byrja og byrja. Á endanum sat hann uppi með upphafskafla að tugum skáldverka. Loks þegar hann ákvað að hella sér í Min kamp-verkefnið (þar sem hann skrásetur ævi sína) tókst honum að koma sér upp rútínu. Hann skrifaði fimm klukkutíma á dag og aldrei minna en þrjár síður. En mér kom á óvart að hann sendi þessar þrjár nýskrifuðu síður á hverjum degi til ritstjóra síns á Oktober-forlaginu norska, Geir Gulliksen, sem endursendir þær að morgni næsta dags með athugasemdum. Svona hefur þetta verið í meira en áratug. Þetta hlýtur að vera mjög hvetjandi að hafa alltaf einskonar þjálfara á hliðarlínunni – fer þó eftir ritstjóranum. Knaustgård svaraði hikandi þegar hann var spurður að því hvort hann gæti skrifað án þessa nána samstarfs og athugasemda Geirs. „Já, ég held það … en þetta er mikill munaður að hafa slíkan mann sér við hlið. Við erum í eilífu samtali um verkefnið, um ritstörf, bókmenntir og listana. Það er örvandi og skemmtilegt.“