Fyrir utan bókabúðina hér í bænum var í morgun búið að setja hvítan, stóran pappakassa út á stétt með bókum sem bóksalinn taldi sig ekki með nokkrum móti geta selt. Allar bækurnar í kassanum kostuðu tíkall. Fullur bókakassi með illseljanlegum bókum var fremur aumkunarverð sjón í sólinni. Enginn sýndi kassanum áhuga og fólk streymdi hjá án þess að virða bókahrúguna viðlits. Ég hafði verið að hugsa um hvaða bækur ég ætla að lesa í sumar án þess þó að einbeita mér almennilega að hugsuninni. Ég rótaði því í bunkanum. Einhvers staðar í einhverjum skúmaskotum heilans hef ég fyrirætlun um að lesa tvær bækur eftir Knausgård. Ég er einmitt nú að klára bók eftir Knausgård sem heitir Þriðja ríkið. (og er víst þriðja bókin í þríleik og ég hef ekki lesið fyrstu tvær bækur þríleiksins) Hér tengist Þriðja ríkið ekki nasismanum á nokkurn hátt heldur er vísað til ríki hins heilaga anda; Fyrsta ríkið var tími Guðs, Annað ríkið var tími Jesú og Þriðja ríkið var tími hins heilaga anda.)
Ég fann ekki Knausgård-bækur í hvíta kassanum þótt hann væri fullur af óseljanlegum bókum. Hins vegar fann ég bók eftir portúgalska skáldið Pessoa. Eiríkur hefði verið ánægður að sjá skáldið með mörgu nöfnin þarna í kassanum, hugsaði ég og brosti með sjálfum mér. Bóksalinn virðist hafa gefist upp á að reyna að pranga þessum mikla riddara tilgangsleysisins upp á fólkið hérna í smábænum. Einhvers staðar skrifaði Pessoa að ef hjartavöðvinn gæti hugsað mundi hann hætta að slá. Svona kaldhæðni á kannski ekki upp á pallborðið hér á Norður Sjálandi.
Ég tók bókina hans Pessoa ekki upp úr kassanum og ekki neina aðra bók þótt ég hefði bara þurft að borga tíkall. Engin kassabókanna náði að freista mín.
Bráðum fer ég í sumarfrí og þá verð ég búinn að gera upp við mig hvaða bækur verða fyrir valinu til að lesa á hinum björtu og löngu nóttum á Íslandi.