Undanfarna daga hef ég átt í samræðum við félaga mína um ýmislegt sem varðar íslensk málefni og ég furða mig stundum á hvað allir eru sammála eða öllu heldur á einu máli. Ég er undrandi  og ég hugsa með sjálfum mér þegar eitthvað málefni kemur upp að ég viti fyrirfram í hvaða átt umræðan snýst. Mér finnst fólk ótrúlega sammála og einróma. En ég er ekki sammála, mér finnst hlutirnir ekki alltaf jafn einfaldir og þeir eru lagðir upp. Þessi er vondur, þessi er góður. Ég sé hlutina á annan hátt en ég er líka í útlegð og það litar kannski sýn mína á íslensk stjórnmál, íslenskt menningarlíf og íslenska umræðu yfirleitt. Kannski skil ég ekki neitt, en ég er samt hissa á umræðunni

Ég er ekki kominn til að dæma en mér finnst kominn tími á að yfirgefa það sem mér finnst vanahugsun. Mér finnst kominn tími til að fólk staldri við, þegi og hlusti. Allir hafa rétt á að tjá sig og hafa skoðanir og þannig starfar lýðræðislegt samfélag. En ég held líka að nú sé komið að því að fólk virði hið svokallaða frelsi til að þegja og hugsa sig um. Það er eins og fáir hlusti, fólk vill heldur tjá sína eindregna skoðun. Er kannski kominn tími til að  hlusta og íhuga hvað fólk segir. Frelsið til að þegja og hlusta er ekki til að takmarka tjáningarfrelsið heldur til að auka virði og þýðingu þess sem sagt er. Því samtölin eru, að mér finnst, oft gervisamtöl þar sem enginn hlustar, allir segja það sama og enginn græðir neitt á samtalinu.