Maður getur víst bara farið að venja sig við að gervigreindin eða það sem kallast AI yfirtaki svo margt sem mann langar ekki að vélmenni yfirtaki. Að kljást við AI-vélmenni er ekki skemmtilegt. Jón Kalman þurfti – fyrir fáum vikum – að senda mér gamlan jakka í pósti (löng saga, en þetta var ekki jakkinn minn) og hann lét gamla bók fylgja með. Þetta þótti danska tollinum girnileg tekjulind og rukkaði háar tollupphæðir fyrir góssið. Ég reyndi ítrekað að útskýra fyrir póstinum og tollinum (í forsvari var alltaf AI-vélmenni) að þetta væri gamalt dót. En af einhverjum ástæðum áttu AI vélmennin erfitt með að skilja hugtökin, gamalt, notað, verðlaust o.s.frv. þannig að á endanum neyddist ég til að greiða toll af póstinum frá Íslandi því peningagreiðsla var hreinlega eina leiðin í gegnum vélmennaskjaldborg danska póstsins.
En það er ekki þetta sem ég hef mestar áhyggjur af. Í gær las ég grein þar sem sagt er frá því að sænska forlagið eða umboðsskriftstofan Aniara Press bjóði rithöfundum, – sem langar til að koma út víðar en í sínu eigin heimalandi – upp á þá þjónustu að þýða verk þeirra með hjálp AI-vélmennis á hvaða tungumál sem er (næstum því) og koma bókum þannig á framfæri við útlend forlög. 30 höfundar hafa þegar gengið til samninga við Aniara Press. Þetta eru skáldsagnahöfundar, fræðibókahöfundar, ævisagnaritarar, höfundar sjálfshjálparbóka … Rithöfundarnir koma flestir frá Svíþjóð en í hópnum eru líka fimm Spánverjar, einn Ameríkani, tveir frá Noregi og einn sem skrifar á katalónsku. Smám saman yfirtaka vélmenni bókmenntaþýðingar og það einmitt það sem er sorglegt; þegar sálin yfirgefur líka þýðingarnar bókmennta.
En AI vélmenni eru ekki bara notuð til að þýða texta, þau eru farin að skrifa bækur sem seldar eru á Amazon, vélmennin eru farin að lesa hljóðbækur og á Storytel getur maður valið á milli upplesturs frá fimm mismunandi vélröddum. Þetta er vafalaust allt þokkalegt en þetta er sálarlaus. Enn og aftur minni ég á hversu ólíkt þetta tvennt er: líffærið auga og blik augans.