Þegar Jean-Paul Sartre var 23 ára og Simone de Beauvoir 21 árs gerðu þau með sér sáttmála. Það var á fallegum miðvikudagsmorgni rétt áður en Sartre hélt af stað til að sinna herskyldu sinni. Eftir að hafa eytt nótt saman höfðu þau ákveðið að ganga út í nærliggjandi almenningsgarð og einmitt þar bar Jean Paul upp tillögu að sáttmála þeirra. Grunnstef samkomulagsins var „frelsið“ sagði Sartre og það gilti fyrir þau bæði. Ef hún gæti ekki sætt sig við þennan frelsissáttmála yrði hann að yfirgefa hana; samstundis. Hann„ var nefnilega algjört séní“ og ef hann hafði ekki frelsi í ástarlífi sínu setti hann slíkar hömlur á sjálfan sig og eigin huga að það muni hamla þroska hans og snilligáfan mundi glatast. Sartre vildi af þessum ástæðum ekki fórna framtíðar ástarævintýrum sínum.

„Ég býð yður fullkomið frelsi svo lengi sem þér lifið, Simone, og þetta er það allra besta og fallegasta sem ég get gefið yður.“

Þetta þurfti hin unga Simone aðeins að melta. Hún elskaði þennan mann og vildi vera með honum. Eftir stutt hik samþykkti hún sáttmálan. „Ég gekkst að skilmálum Jean Paul með algjölega opnum huga,“ sagði hún síðar í bréfi til vinkonu sinnar.

Þau lofuðu hvort öðru að segja frá þrám sínum og löngunum, frá ástarævintýrum sínum og þau ákváðu að þau skyldu alltaf vera barnlaus. Börn kröfðust of mikillar athygli.

Þegar samkomulagið var í höfn flýtti Jean Paul sér af stað til að taka lestina. Herskyldan kallaði og næstu tvö árin sinnti hann veðurathugunum í herstöðinni í Saint -Cyr-sur-Mer á suðurströnd Frakklands.

ps. Jean Paul Sartre var kolrangeygður og það bjargaði honum frá því að verða sendur á vígvöllinn. Hann var því gerður að einskonar veðurfræðingi. Verkefni hans fólst í því að senda á loft litla loftbelgi og fylgjast með hvert þeir bárust með vindunum. Síðan hringdi hann á samskiptastöð herskálans og sagði frá niðurstöðum sínum. Sartre efaðist um að þessar niðurstöður hans væru yfirleitt gagnlegar. Starfið var því einstaklega rólegt og Sartre gat notað tímann til að skrifa. Hann skrifaði á þessum tíma bæði ótrúlegt magn bréfa, athugasemda í minnisbækur og drög að skáldsögum. Að vísu var sælulíf hans rofið þegar hann var tekinn fastur af Þjóðverjunum árið 1940 og hent í fangaklefa. Hann hafði þá verið eitt ár í þjónustu hersins. Hann dvaldi í fangelsi í níu mánuði þar sem hann varði tímanum aðallega til að skrifa og lesa heimspekirit Heideggers.