Þetta var í gærkvöldi. Klukkan að verða tíu. Kannski meira að segja orðin tíu. Ég hlýt að hafa litið út fyrir að hafa tapað öllum áttum. Ég stóð á gangstétt við Boulevard Beaumarchais og að mér vatt sér kona, öll bleikklædd. Hún spurði mig á ensku hvort ég væri líka villtur. Þá meinti hún væntanlega að ég, eins og hún, gæti ekki fundið rétta leið. Ég horfði á þessa bleikklæddu konu og hélt strax í hinu innbyggða kaldlyndi nútímamanns á götu í París að nú væri verið að reyna að lokka mig inn í einhverja andstyggilega gildru.
Ég sagðist alls ekki vera „lost“ eiginlega þvert á móti, og gekk ákveðnum skrefum í átt til áfangastaðar míns. Konan stóð kyrr. Ég gekk ekki beint til míns heima því ég átti erindi inn í verslun þar sem mig vantaði eitt og annað til að lifa af.
Þegar ég kom út úr búðinni stóð bleikklædda konan fyrir utan og rýndi í símann sinn og hún virtist sannarlega týnd. Lost. Ég gat því ekki annað gert en að aumka mig yfir konuna og spurði hana hvert hún væri að fara. Hún sýndi mér mynd af hóteli og ég gat með spæjaraaugum mínum greint á myndinni nafn hótelsins á litlu skilti við útidyrnar. Með hjálp míns eigin síma tókst mér að finna staðsetningu hótelsins og byrjaði að útskýra fyrir Barbie-konunni hvert hún ætti að ganga. Hún horfði á mig stórum augum og virtist gersamlega ósjálfbjarga. Andartaki síðar fóru tár að renna niður kinnar hennar. Ég sá að ég varð að fylgja konunni og sagði henni að hafa ekki áhyggjur ég skyldi koma henni á áfangastað sem ég og gerði. Hún þakkaði auðvitað innilega og ég horfði á eftir henni þar sem hún gekk á bleikum pinnahælum í átt að inngangi hótelsins.
Hún hafði augljóslega fallið fyrir hinni nýju tískulínu sem kennd er við Barbie, hugsaði ég. Fyrirtækið sem á vörumerkið Barbie heitir Mattel og hefur tekist að endurskapa og endurnýja þetta gamla logo með risastórri auglýsingamynd. Nú er Barbie kennd við frelsi, kvenréttindi, lausn undan oki … en er í raun ekkert annað en enn ein leið fyrirtækis á hlutabréfamarkaði til að fá hina svokölluðu neytendur til að kaupa enn meira og læsa þá inni í total-búðinni þar sem allt fæst.
Þar er að sjálfsögðu líka hægt að kaupa bleikan stuttermabol með Barbie-logo á brjóstinu og spurninguna: „What was I made for?“ sem er titillinn á framlagi Billie Eilish til tónlistarinnar í kvikmyndinni. Og svarið liggur í augum uppi. Þú ert fæddur til að kaupa, gleyma þér í æsilegu kaupæði og synda með tískustraumunum eins og hvert annað rusl í átt til helvítis. Identitet er hægt að kaupa og það er framleitt úr polyesterkúlum.
Kaldhæðnin er svo alger. Tóbaksframleiðandinn Philip Morris setti ekki fyrir löngu í gang auglýsingaherferð á sígarettum þar sem þau hvetja fólk til að hætta að reykja … Með hverjum seldum McDonalds hamborgara fylgir litríkur bæklingur um gildi þess að borða holla fæðu … Regnbogafáninn er í útstillingargluggum stóru tískuverslanana af því að tískukóngum og drottningum heimsins er svo umhugað um réttindi samkynhneigðra … Right. Bara kaupa meira.
Og þarna á dimmri götu í París fylgdist ég með einu af þessum fórnarlömbum Barbie-æðisins. Hún hafði þerrað tárin og sett upp Barbiebros þegar hún gekk inn í móttöku hótelsins eins og sjálfstæð, sterk kona sem þorði að vera í bleikum fötum af því hún var svo frjáls.