Stundum hef ég svo sterkt á tilfinningunni að ég sé alveg að finna ljósið. Að ég sé í þann mund að finna nýjan sannleika, eitthvað sem ég hef lengi leitað að, en ekki fundið. Þannig hafði ég það í morgun.

Í gær var útgáfudagur bókarinnar minnar og ég átti erindi inn til Reykjavíkur. Það er dauft yfir höfuðborginni og þótt ég hafi að mestu ferðast um miðbæinn voru ekki margir á ferli. Það herjar stríðsástand í bænum. Þó hitti ég fólk á förnum vegi sem ég kannaðist við og jafnvel fólk sem ég þekkti. Þótt bókin mín hefði komið út í gær, sem eru töluverð tíðindi í mínu höfði, lét fólk eins og ekkert væri. Eins og ekkert hefði gerst. Mér var sögð sú saga þegar Thor Vilhjálmsson hafði gefið út sína fyrstu bók hefði hann spásserað um Reykjavík – sem mun hafa verið töluvert líflegri þann dag en í gær þegar ég var á ferðinni – og hann furðaði sig mjög á því þegar hann kom aftur heim að samferðamenn hans létu á engu bera, létu eins og ekkert væri þótt bókin hans væri nýkomin út. Hann var mjög undrandi.

Kannski endurspeglast viðhorf hinnar lesandi þjóðar í orðum Kolbrúnar Bergþórsdóttur sem ég átti stefnumót við í glæsilegum skrifstofum Fréttablaðsins í hjarta Reykjavíkur. Kolbrún hafði fallist á að taka viðtal við bókarhöfundinn og við settumst niður í lítilli skonsu þar sem við gátum haft hæfilega mikla fjarlægð á milli okkar. Kolbrún er alltaf elskuleg við mig og hefur alltaf sýnt mér mikinn sóma. Og Kolbrún hóf viðtalið með því að byrja á því að biðja mig um að segja aðeins frá sögunni sem ég hafði skrifað. Af einhverjum ástæðum hikaði ég aðeins því ég vissi ekki hvort þetta var hluti af viðtalinu eða hvort hún væri bara að spyrja mig vegna eigin forvitni um hvernig ég liti á söguna. Því spurði ég hana hvort hún væri búin að lesa bókina.
„Nei, ég er ekki búin að lesa hana,“ sagði Kolbrún og tók bókina sem lá við hlið hennar í sófanum og fletti henni annars hugar.
„Ætlarðu að lesa hana?“ spurði ég áhugasamur.
„Nei, ég held ekki. Á ég að gera það?“
Á borði hennar bíða tugir nýútkominna bóka.

Ég gat ekki sagt að það ætti hún að gera, en ég sagði víst að ég vonaði að hún gerði það. En nú þegar ég sit hér að morgni næsta dags við eldhúsborð í Hvalfirði og fálma eftir þeim nýja sannleika sem ég leita, án þess að þó ná tökum á honum, spyr ég mig af hverju ég vona að Kolbrún lesi bókina? Er það í von um að sagan gleðji hjarta hennar? Eða vegna þess að ég vona að hún skrifi eitthvað fallegt um bókina til fóðra mína eigin hégómagirnd?

Ég tala við sjálfan mig.

Af hrósi, peningum og athygli fær maður víst aldrei nóg. Því meira sem maður fær því meira vill maður. Þessar hvatir eru víst óseðjandi. Kannski liggur æðruleysið í því að horfast í augu við þetta og leita á önnur mið eftir fullnægingu í lífinu?

Tvennt gerðist þó sem ég hef ekki reynt áður og vakti umtalsverða gleði hjá mér. Í gær hitti ég tvær litlar stelpur, vinkonur Öglu Söndrudóttur. Önnur þeirra heitir Magga og varð 8 ára á dögunum. Hana hef ég aldrei séð fyrr. Magga sagði mér í óspurðum fréttum að hún hefði lesið fyrri bókina sem ég hafði skrifað og henni hafi þótt hún mjög góð. Hún hafði heyrt að bók tvö væri á leiðinni í byrjun október, en hún á afmæli í lok september. Því hefði hún frestað afmælisveislunni til þess að geta átt von á því að fá bók tvö í afmælisgjöf. Satt að segja var ég lengi efins um að ég hefði skilið hana rétt. Hafði hún frestað afmælisveislunni til að eiga möguleika á að fá bókina mína í afmælisgjöf? Ég var aldeilis hissa og hljóp út til að finna bók fyrir þetta vingjarnlega barn.

Hitt gerðist og hefur ekki fyrr gerst í lífi mínu að ég horfði nærri því á heilan landsleik í fótbolta með Öglu (8 ára KR-ingi) og Styrmi (4 ára). Og þvílíkir áhorfendur að fótboltaleik! Leikurinn var í þeirra augum svo spennandi og svo hrædd voru þau um að Ísland tapaði að þau gátu varla haft augun opin. Og gleðin yfir óvæntum atvikum! Birkir vann hornspyrnu og Styrmir ætlaði að ærast af fögnuði yfir að Ísland hefði fengið horn. „Rosalega er hann góður, hann … hvað heitir hann aftur sá sem fékk hornið?“
„Birkir … Birkir Bjarnason.“ sagði ég.
„Já, Birkir. Hann fékk hornspyrnu! … Pabbi!“ hrópaði hann svo til pabba síns sem var inni í eldhúsi. „Pabbi, hann …. hvað hét hann aftur, afi …?“
„Birkir …“
„Já. Pabbi! Birkir fékk hornspyrnu … hann er rosalega góður.“